Maatschappijen kiezen hun routes niet alleen op basis van opbrengsten.
De overwegingen die maatschappijen hebben om een route te lanceren of te schrappen kunnen controversieel zijn. Eén van de redenen dat de CEO van United onlangs opstapte waren de beschuldigingen dat hij een verlieslatende route in stand hield als persoonlijke gunst aan een hoge pief van het vliegveld. Ook worden maatschappijen overgehaald door een geldbedrag wat ze van een verre bestemming krijgen. Een voorbeeld zijn de beschuldigingen dat Chinese stad Wuhan Air France $ 30.000 per jaar zou betalen voor een lijndienst.
Door de sterke consolidatie van de afgelopen jaren is er minder ruimte voor ‘cadeautjes’ van maatschappijen. Elke vlucht moet rendabel zijn. Toch gaan de politieke spelletjes door, zeker nu onrendabele vluchten vaker geschrapt worden. De kleinere vliegvelden en steden zien verbindingen verloren gaan. Er wordt van alles bedacht om maatschappijen te pleasen te blijven of nieuwe routes te openen. De Amerikaanse stad Syracuse opende onlangs een nieuwe terminal ter waarde van $ 60 miljoen en bracht de security kosten omlaag. Samen met een lobby van de senator van de staat besloot Delta twee extra vluchten te starten.
Maatschappijen schamen zich niet veel te vragen voor routes. American Airlines maakte het de wetgevers in North Caroline meer dan duidelijk dat de belasting op brandstof omlaag moest toen men besloot of de routes van en naar Charlotte Airport wel zo rendabel waren. American Airlines zei in een interview: “There are some flights that are very profitable, some flights are barely profitable and some flights that we operate that are unprofitable. Every time you move that line, more flights slide down to the barely and from the barely into the unprofitable.” Niet lang daarna gingen de belastingen omlaag.
