Er landt een grote 747-Cargo op Schiphol.
In het ruim zitten hoogwaardige onderdelen voor medische scanners van een mega-fabriek in Yokohama. Vrijwel naast de landingsbaan staat het distributiecentrum van de Japanse fabrikant. Met kleine vrachtwagens worden de onderdelen gedistribueerd over heel Noordwest-Europa. Alleen al in Amstelveen houdt het bedrijf een kleine 4000 mensen aan het werk.
Terwijl die vracht-jumbo uitgeladen wordt, komen en gaan er tegelijkertijd pakweg tien 737’s. Een prijsvechter perst in die zelfde tijd bijna 1500 mensen door de beveiligingspoortjes. Ze reizen allemaal door naar andere bestemmingen, en zullen uiteindelijk maar twee uur in Nederland verblijven.
De enige die in die korte tijd iets aan die passagiers verdiend heeft, is de nogal penose-achtige middenstand van de taxfreeshops. Een om raadselachtige redenen met fors belastingvoordeel gesubsidieerde club. Grote ongezellige winkels met veel ongeïnteresseerd personeel.
Om allerlei redenen blijft onze best airport in the world deze platte marskramers en spullenbazen maar souteneren. En om die ondeftige club overeind te houden, hebben we een milieuprobleem van ongekende omvang, mídden in een van de dichtstbevolkte gebieden op aarde. We worden opgescheept met duizenden kilo’s aan pies, poep, kots, en plastic wegwerpbestek.
Milieudruk die beter kan worden ‘besteed’ aan uitbreiding van Schiphol met hoogwaardiger luchtvervoer. ‘Cerfontaine en z’n winkeltjes’, is een term die ik Peter Hartman ooit ergens wel eens heb horen gebruiken. Was toen al zo, is nog steeds zo. Hoewel: Schiphol verkocht een flink deel van z’n aandelen in SeeBuyFly onlangs. Weg met die narigheid. Opgeruimd staat netjes.
Goof Bakker
