Vroeg in de middag ontwikkelen de cumulussen boven de citrusgaarden van Groveland zich in luttele seconden tot gigantische grauwgrijze cumulo-nimbussen. Spinner kijkt moeilijk. “Dat wordt geen deltavliegen, de eerste uren”, zegt hij mismoedig. “Tonight might be better. Joe’s here with his Dragonfly to take you up any time.”
Ik beslis anders. Heb met collega-stukkiesschrijver Cocheret afgesproken in het Hiltonhotel in Ocala, waar Aopa-USA een soort vlieg-triviant-avond zal organiseren. Via binnenwegen is dat anderhalf uur rijden vanhier. En met Air Nav Pro kan ik onderweg lekker veldjes spotten. Leuk om te doen, want je komt automatisch op de meest godverlaten plaatsen.
Ik pak State Road 33 North. Het digitale vliegtuigje schuift over het glazen oppervlak van mijn iPhone. Ik volg landweggetjes, tot er een airport opduikt (Florida heeft er twaalfhonderd). Soms staat er een stoffige cropduster, of een tot de assen weggezakte Piper Navaho, met door de zon bruingeblakerde ramen.
Duizenden vliegtuigen in de USA zijn verweesd: de eigenaar overleden, de papieren weggegooid met het uitruimen van diens huis. Ach, in het roodgouden subtropische licht leveren ze nog een mooi plaatje op. Maar dat is nu niet het geval. Grijze luchten. Hoge hekken. Dichte hangars. NO TRESPASSING-bordjes. Om moedeloos van te worden.
Ik besluit er nog één te proberen, voordat ik naar het Hilton afzak, voor die trivia-meeting.
‘JUMBOLAIR/GREYSTONE’, zie ik staan. Rare naam. En opeens sta ik voor een immens-protserige poort, met links en rechts allerlei glimmend tegelwerk waarin zowel steigerende hengsten (Ocala is horse-country) als opstijgende businessjets verwerkt zijn. Dit is andere koek. Dit is een serieus airpark voor de extreme happy few. De poort is potdicht, het van spiegelruiten voorziene portiershuisje ook. Geen smoesjes dus over a real estate agent from Holland, wat soms werkt.
Ik rij rondjes langs de afrastering. Nog twee of drie van die poorten. Raadselachtig. Opeens staat er eentje open. Mijn principe: zolang er niet staat dat het nìet mag, rij ik door. Hobbelend over een toegangsweg naar vier schuren vol met machines voor het tuinonderhoud dring ik het immense airpark binnen. Merkwaardig, security is hier altijd paramount. Ik rij langzaam verder. Voorbij aan een groot clubgebouw. Landhuizen in de verte duiden op een zeer, zeer welstandige populatie, met serious iron in de inpandige hangar.
Plots doemt een gigantische landingsbaan op. Een enorme lap asfalt, weg-golvend over minstens twee heuvelruggen. Een voormalige militaire basis? Die zijn hier wel vaker omgeturnd tot airparks. In de oorlog zijn er alleen al in Florida honderdvijftig vliegvelden aangelegd, en lang niet allemaal zijn ze later weer omgeploegd. Toch is dit waarschijnlijk nìet zo’n veld; de streek is te heuvelachtig en bosrijk.
Opeens zie ik – I’ll be damned! – een rode Boeing-airliner in de verte. Te midden van een groepje landhuizen. Ik vervloek mezelf dat ik geen verrekijker heb. Opeens dringt het tot me door! Ik ben aangeland bij het domein van John Travolta. Die is ooit weggejaagd van Spruce Creek, de moeder aller airparks, honderd kilometer oostelijk vanhier. Wegens geluidoverlast! En vervolgens hier neergestreken, met zijn persoonlijke viermotorige Boeing 707 Quantas V-Jet. Sinds ‘Kuifje Vlucht 714’ ook mijn absolute favoriet, als het om airliners gaat. En dit is dus die baan die John persoonlijk met duizend voet heeft laten verlengen, om met zijn persoonlijke seven-o-seven hier te kunnen landen!
Ik maak vast een foto en wil de auto in de versnelling zetten, maar een man op een motormaaier nadert. Hij stopt. Can I help you, sir? Ik wijs in de verte, en vraag brutaal naar de bekende weg: “Is that Travolta’s jet?” “Sure is. But please leave the premises now, because I’m going to close the gate.”
‘Wilco’, antwoord ik. Ik heb de buit van de dag binnen.
Goof Bakker
