Altijd als ik in een Dreamliner stap, tik ik even met de knokkels op de romp. Vlak naast de deur.
“Is dit vliegtuig van plastic?”, vraag ik dan aan de mij verwelkomende stewardess. En kijk haar vervolgens zo dom mogelijk aan.
Vorige week trof ik een onervaren meisje, dat waarschijnlijk tijdens de opleiding even niet opgelet had.
“Nee, natuurlijk niet!”, zei ze geschrokken.
“Van wat dan wel?”, vroeg ik dom verder.
Er kwam geen antwoord. Hoefde ook niet. Want de wat oudere en stoerdere meid ter linkerzijde, waarschijnlijk de assistant -purser, haastte zich te zeggen: “Composiet!”
“Wat is dat dan?”, vroeg ik weer zo onnozel mogelijk.
De AP gaf geen antwoord, graaide vriendelijk lachend naar mijn boarding pass, en duwde me naar mijn stoel. “Een gek. Snel afvoeren.”, zag ik haar denken.
Kan zijn, maar ik heb gelijk. ‘Plastic’ is een overkoepelende naam voor alle kunststoffen. Lees maar na op Wikipedia.
“Weet u wat er bijzonder aan dit vliegtuig is?”, vroeg ik drie minuten later aan de man naast me in de Dreamliner.
“Dit schijnt een heel lekker vliegtuig te wezen”, kwam het antwoord.
Of eigenlijk zei hij: “Dit schaant een hail lekker fliegtuig te weize”.
Want het was een snedige Amsterdammer (aren’t they all?).
Ik probeerde hem het drukhoogte-verhaal uit te leggen, maar dat lukte niet. Het ìs ook te ingewikkeld om uit te leggen. Hij knikte vaag van jajaja.
“Dat hib ik weer”, zag ik hem denken: “Acht ure met deze wèsnuis opgescheipt. Oordoppe in en lekker een fillempie kàke.”
Goof Bakker
