Hoewel voor vele Nederlanders vliegen en alles wat er bij hoort nog steeds gezien wordt als een uitje, vergelijkbaar met een dagje Apenheul, merk ik zelf (en hoor dat ook van anderen) dat wie veel vliegt zich steeds meer stoort aan de rompslomp die er mee gepaard gaat. Vaak boek je tegenwoordig online, maar je hebt een keuze om de rest van het traject via de papierstroom te laten lopen of – en voor een deel- via je mobiele telefoon.
Als je voor het papieren traject kiest, dan kies je er voor om je ticket en instapkaart uit te printen, er mee naar de balie te gaan om je bagage af te geven. Vaak krijg je dan toch weer een nieuwe instapkaart. Vervolgens krijg je de hele heisa bij de security. Schoenen uit, laptop in een bakje, de riem af en voor alle zekerheid ook nog even je horloge afdoen, maar toch je nog lekker laten bevoelen door een security medewerker, om vervolgens in de rij te gaan staan voor de paspoortcontrole. Het paspoort uit de zak, weer die boarding card er bij toveren en dan heb je het – denk je – gehad. Nee dus.
Elke luchthaven – en Schiphol is daar zeker geen uitzondering in – heeft er alle belang bij de passagier zo lang mogelijk vast te houden. Welke frequente reiziger schiet niet even, en voornamelijk om de achtergebleven partner het gevoel te geven van hem/ haar te houden, de tax free in. Weer die boarding card uit je zak toveren. Het houdt dus niet op.
Wel even de instaptijd in de gaten houden, want de airlines zijn onverbiddelijk. Ben je niet op tijd bij de gate, dan kan je het schudden; je mag niet mee. Hoe vaak hoor je niet dat mijnheer of mevrouw zus of zo gevraagd wordt zich te melden bij Gate X, Y, of Z op straffe van weigering op de vlucht. Het zal je maar overkomen.
Als het aan Schiphol ligt dan behoort dat in 2018 tot het verleden, als je tenminste goed met de nieuwe digitale wereld kunt omgaan. Door middel van het Digital Airport Program wil de nationale luchthaven behoren tot de leading airport op het digitale terrein. Goed overleg moet ertoe leiden dat alle betrokken entiteiten mee werken. Data delen (en daarmee koppelen) is in dit proces nog de lastigste opgave, als ik de CIO van Schiphol mag geloven.
Hoewel er geen grotere digibeet rondloopt dan ik, heb ik wel mooi meegekregen dat je via NFC Reader (een Android app op Google Play) de paspoortgegevens die in de chip op het paspoort staan kunt koppelen aan de instapkaart. Ik heb het nog niet geprobeerd, maar ga het zeker proberen uit te vogelen.
Hoewel het vliegen nooit meer wordt zoals vroeger (zei de oude L..), breken er mooie tijden aan door de digitalisering. Het tijdperk van de onbegrensde mogelijkheden, waar niet aan te ontkomen is. Op naar de paperless airport. Als het aan Schiphol ligt zijn we dus in 2018 een eind gevorderd met deze ambitie.
De Dutch Aviation Group, die onder de titel “Smart Airports, Smart Aircraft and Smart Airspace” eerder deze week een symposium organiseerde, heeft voor mij en wellicht de overige 200 belangstellenden een nieuwe wereld geopend. Nu maar zien of de adaptatie door de passagier net zo vlot verloopt.
Hans de Jong
