Nadat eerder deze week Up meldde dat (twee) piloten van InselAir weigerden te vertrekken omdat de luchtvaartveiligheid niet zou kunnen worden gegarandeerd, kwam Noticiacla vandaag met het nieuws dat de Arubaanse luchtvaartdienst vier toestellen van InselAir aan de grond heeft gehouden vanwege problemen ten aanzien van de luchtvaartveiligheid. Het gaat om 3 MD’s en een Fokker 70.
Nadat de financiële problemen bij InselAir vorig jaar tot een apotheose kwamen, onder meer door het uitblijven van gelden uit Venezuela, lijkt het er op dat – en ondanks een initiële financiële impuls van de overheid van Curaçao – dat de onderneming in een duikvlucht is geraakt waar moeilijk uit te komen is. Het aan de grond houden van de in Aruba geregistreerde toestellen om veiligheidsredenen lijkt daarvoor tekenend. Het spreekwoord ‘Er is geen koe zo bont of er zit wel een vlekje aan’ zou ook hier wel eens van toepassing kunnen zijn.
Het Koninkrijk heeft op luchtvaart gebied een goede naam hoog te houden en het lijkt me dat de regering van Curaçao niet alleen moet kijken naar de levensvatbaarheid van de onderneming, maar er ook voor zorg dient te dragen dat de vliegveiligheid van passagiers structureel blijft gegarandeerd. Er zijn mondiaal voorbeelden voorhanden dat bij financiële problemen bij luchtvaartmaatschappijen het er ook toe leidt dat op onderhoud wordt bezuinigd. Dat betekent niet dat ik de suggestie wil wekken dat dit bij InselAir ook het geval is, maar het lijkt me dat de CAA van Curaçao goed de vinger aan de pols zou moeten houden als het gaat om de continuering van de vliegveiligheid van een carrier die van levensbelang is voor het Caraïbisch deel van het Koninkrijk.
Dat brengt me tot een ander punt. In het Koninkrijk Statuut is bepaald dat de onderscheidende delen van het Koninkrijk ieder en op zich verantwoordelijk zijn voor hun eigen luchtvaartsector (dus ook de luchtvaartveiligheid). Dat is allemaal mooi en aardig, maar het Koninkrijk als geheel is als Contracterende Partij aangesloten bij ICAO. Naleving van de mondiale normen en standaarden is dus – en naar mijn mening ten principale- een Koninkrijk aangelegenheid en niet van de individuele landen binnen deze constitutionele constellatie.
Aan deze ongemakkelijke Constitutionele situatie is door samenwerking tussen de luchtvaartautoriteiten van alle landen binnen het Koninkrijk de afgelopen jaren zo goed en zo kwaad als mogelijk inhoud gegeven, maar een onverhoopt ernstig ongeval straalt niet louter af op één van de landen maar op het Koninkrijk als geheel. Dat zou politiek nog wel eens heel ongemakkelijk kunnen worden. Het zou daarom misschien aanbeveling verdienen om nog eens na te denken over vormen van technische bijstand om de goede naam van het Koninkrijk te blijven behouden. Om bij het koeien spreekwoord te blijven. Als het kalf verdronken is, dempt men de put. Ik hoop oprecht dat het niet zover komt.
