In 1975 liet een Amerikaanse sergeant me een LED-horloge zien. Vier rode cijfers, die tevoorschijn kwamen als je op een knopje drukte. Hij vertelde dat het achthonderd dollar gekost had. Ik vond het een wondertje.
Drie jaar later kreeg je een ballpoint kado bij de RABO-bank, als je daar een studentenrekening opende. In de pen waren dezelfde rode ledjes verwerkt. De technologie was gereduceerd tot een gadget.
Weer een paar jaar later verscheen het LCD-horloge. Vier donkergrijze cijfers op een lichtgrijze achtergrond. Het stierf een roemloze dood voor de eeuw ten einde was. De consument koos massaal voor het wijzerhorloge, uitgevonden in 1775.
Waarom werkte het niet? De markt is een keihard systeem. Survival of the fittest. De consument, jong, oud, links, rechts, man, vrouw, men vond het niks. Cijfers lezen lastig af. De vier cijfers ’19:22’ vertalen zich in de hersens vrij moeizaam in de gedachte: “Hé, al bijna half acht”. Wijzers doen dat stukken sneller.
Weg digitaal horloge. Mislukking. Op de schroothoop van de geschiedenis.
De Citroën CX had pakweg veertig jaar geleden kortstondig ook een digitale snelheidsmeter. Het ooit zeer innovatieve automerk probeerde met dit soort onzin de consument terug te winnen. Sommige hedendaagse auto’s hebben een digitale snelheidsmeter, maar vrijwel geen enkel merk durft de wijzers helemaal weg te laten.
In de luchtvaart ligt het anders. Hedendaagse piloten worden gedwongen om cijfers te lezen, in plaats van wijzers, zoals in de eerste tachtig jaar van de luchtvaart. Hoogte, snelheid, vertical speed worden weergegeven in cijfers.
Een wanproduct, maar de twee hoofdleveranciers, Garmin en Avydyne, hebben beslist. Anders dan bij de consumentenmarkt dicteert de producent.
“Je bent er snel aan gewend”, zei een professionele piloot me laatst. Zal best. Ook slechte dingen wennen. Als iemand je elke dag een hengst voor je kop komt geven went dat ook. Maar waardeloos blijft het.
Goof Bakker
