Teuge is mijn derde vaderland, dus over de problemen aldaar schrijven is een beetje lastig. Laat nu een bij EHTE wonende columniste al briljant verwoord hebben wat de gewraakte plannen betekenen! Vandaar dat ik mijn columnplek op Up graag afsta…
Lelystad Airport moet uitbreiden. Op zich niks mis mee. Het doorzongezin van tegenwoordig moet toch minstens twee keer per jaar op Facebook kunnen knallen dat ze het zo fijn hebben aan de Costa del nog-wat, dus daar zijn extra vliegtuigjes voor nodig. Vliegtuigjes voor de olijke facebookposts. Onlangs nog concludeerde ik dat Schiphol dichtslibde van de passagierscholesterol. En wie dichtslibt moet bypasses hebben. Lelystad Airport wordt zo’n bypassje.
Nogmaals, goed idee. We schuiven wat Boeings door naar Lelystad, en opgelost zijn de ritmestoornissen op Schiphol. Mensen met Crocs krijgen zelfs voorrang, het is en blijft natuurlijk Lelystad.
Wat schetst mijn verbazing: de bypass van Schiphol veroorzaakt een slagaderlijke bloeding op Teuge! De vertrekroute richting zonniger oorden gaat er dwars overheen. Parachutisten kunnen daardoor niet meer op 3,6 kilometer hoogte springen, maar maximaal vanaf 1,5 kilometer. Zie je het voor je? Max Verstappen die alleen nog op een kartbaan mag racen? Een café dat wél mag schenken, maar alleen 0,0 bier? De parachutisten van paracentrum Teuge zouden hun parachute in de spreekwoordelijke wilgen kunnen hangen en net zo goed met een forse paraplu naar beneden springen. Wat voorheen alleen Mary Poppins kon.
Laat datzelfde paracentrum nou voor de helft van de inkomsten zorgen van Teuge Airport. Concreet: door de bypass van Schiphol sterft Teuge een langzame, pijnlijke dood.
Want pijnlijk is het. Ik ben opgegroeid in de buurt en ik woon sinds drie jaar strak onder de aanvliegroute van Teuge. Als de piloot z’n i-Phone laat vallen, belandt ‘ie bij mij in de kippenren. Zo strak.
Ik ken niet anders dan de mannetjes aan kleurige bolletjes en matrasjes in de lucht. De prachtige kistjes. De zweefvliegtuigen die lijken te walsen op de muziek van lucht. De ‘Anneke, wil je met me trouwen?’-spandoeken, en mijn gevoel van kinderlijke hoop dat Anneke kijkt. De shows van de stuntvliegtuigjes. De fotografen die met kriebels in hun buik anderhalf uur staan te wachten voor het perfecte kiekje van de perfecte kist. De rondvluchten. De piloten van de vliegscholen, die lijkbleek en met trillende handjes voor het eerst hun bakkie van de grond mogen liften.
Het gelúid. Ik ken niet beter dan het geluid van vliegtuigjes door de lucht: het teken dat het weekend is. Voor sommigen onoverkomelijk en kennelijk oorverdovend. Voor mij een vanzelfsprekendheid in de vorm van decibellen.
Mijn eigen hart zou breken als door de noodoperatie van Schiphol, Teuge Airport zou moeten verdwijnen. Dan kijk ik niet meer naar lieve kistjes, maar naar boze Boeings. Dan zitten de mannetjes-aan-de-matrasjes sip thuis, terwijl ze met hun hand over hun parachute strijken, denkend aan vroegere tijden. Toen ze nog bij de boer in een weiland belandden, en een kop koffie kregen met verse melk. Toen ze nog sprongen maakten met angstige niet-parachutisten, waarvan de partner ’t een zo énig cadeau leek.
Straks brommen er Boeings. Boze, brute Boeings.
Ik kon er voor kiezen me stil te houden, zo stil als het straks met heel veel pech boven mijn kippenren gaat zijn. Maar misschien moet ik voor even een Boeing zijn, en van me af brommen.
Hopend op een briljante cardioloog voor zowel Schiphol als Teuge.
Renske Kruitbosch
