Chuck Yeager heb ik ooit de hand gedrukt, op een klein vliegveld in Amerika. Ik dacht hem te herkennen van de foto. “Are you Chuck Yeager?”, vroeg ik hem.
“Yes that’s me”, zei hij.
“Who are you?”
“Goof from Holland”.
“OK, nice to meet you”.
Moest aan hem denken toen ik onlangs las dat hij vierennegentig was geworden.
De meest interessante piloot die ik ooit tegenkwam? Of was dat Margit Waltz? Ik sprak haar op een mistige morgen op EHLE. Ze had in haar eentje al zeshonderd trans-atlantische ferry flights uitgevoerd, vertelde ze. Eén zelfs hoogzwanger. De meeste vluchten in toestellen met één enkele zuigermotor.
Of was het Gennady Elfimov? Leerde Yak-52 vliegen in toenmalige Sovjet-Unie. Werkte na de val van de muur een tijdje aan de Russische spaceshuttle Buran, en werd tussen de bedrijven door ook nog eens aerobatic champion. Momenteel leert hij Kapitalisten Aller Landen vliegen in dezelfde Yak-52 waarin hij zelf ooit begonnen is. Ik mocht zelf mijn eerste tien Yak-uren bij hem maken.
Of Joost Conijn? De man die met een huishoudcentimeter naar Lelystad toog, en vervolgens zelf ook een vliegtuig construeerde. Hij sleepte het bouwsel achter zijn auto naar de Marokkaanse woestijn, voor een geslaagde maiden flight. Hij maakte een spraakmakende reis dwars over het Afrikaanse continent, beschreven in het enige leesboek over de general aviation. Gisteren vertelde hij me aan de telefoon dat hij de Alpen was overgestoken met zijn toestel. Zijn Subaru-automotor had het prima gedaan.
Of misschien ‘Die Rote Matrose’? Ik ontmoette hem tijdens een Luftwaffe-treffen in de Eifel. De man werd boven Rusland twee keer uit zijn Messerschmitt geschoten, en kwam één keer aan een brandende parachute omlaag. Zijn verhalen kunnen tien Biggles-pockets vullen.
Maar nee: de meest interessante was een bedachtzame, oudere man die me in Spruce Creek Airpark, Florida, uitnodigde voor een vlucht in zijn Pitts. Twintig uiterst heftige aerobatic-minuten later vertelde hij over zijn leven. Begonnen als hangar rat: vliegtuigen poetsen in ruil voor vluchtjes. In 1968 stuurde hij een B-52 veertien keer naar Noord-Vietnam. Vaak zag hij dan onder zich de wolken vuilgeel kleuren. Dat waren de SAM-raketten, die ze op hem afvuurden.
Hij vertelde dat je dan opeens zo’n telefoonpaal door de wolken zag komen. Recht op je af. Maar om zijn countermeasures-officer zijn werk goed te laten doen, moest hij minuten lang volkomen straight & level vliegen. Hij mocht niets. Alleen maar rustig rechtuit vliegen.
“Als het gevaar geweken was zaten we nog twintig minuten te klappertanden van de stress”, vertelde hij: “Then I decided never to fly longer than a minute in a straight line.”
Goof Bakker
