“Het Italiaanse expeditieleger werd in 1940 aan de Griekse grens door de douane teruggeslagen.” Een grapje dat mijn geschiedenisleraar maakte.
Maar iedereen weet dat Italianen waardeloze soldaten zijn.
Ze kunnen goed bromfietsrijden, meisjesversieren, spiffe sportwagens ontwerpen en spaghetti carbonara koken. Maar knokken, dat kunnen ze niet. De hele Tweede Wereldoorlog door moesten de Duitsers hun debiele broertjes te hulp schieten. Balkan, Noord-Afrika, Abessinië. Er zijn deskundigen die beweren dat de Duitse nederlaag te maken heeft met het feit dat ze die idioten op sleeptouw hadden.
“Waarom heeft de Italiaanse vloot een glazen bodem? Dan kunnen ze de vorige zien liggen!” Dat grapje maakte een Amerikaanse diplomaat op zijn welkomstreceptie in Rome. Hij kon meteen weer terug naar Washington. De Italianen waren zwaar beledigd. Omdat ze wisten dat de man een punt had.
Nee, soldaten zijn het niet. Of willen ze niet zijn. Dat siert ze misschien wel. Pacifisten? Lafaards? Luiaards? Gekke Henkie niet?
Maar waarom trekken dan toch hele volksstammen, piloten zelfs, een shirtje of een jasje aan met ‘Aeronautica Militare’ erop? Jamaicaanse Bobsleeër, Russische Geheelonthouder, Nederlandse Voetballer, Duitse Balletdanser, kan me er nog ìets bij voorstellen.
Maar Italiaans militair? Wil je voor lul lopen, je kunt het niet beter doen.
Goof Bakker
