Toen ik in 1979 in de wonderlijke wereld der sales promotion binnentrad, klaagde mijn werkgever steen en been over de toen gloednieuwe ‘Wet Beperking Cadeaustelsel’.
Een links-geinspireerd gedrocht, dat bedoeld was om de onnozele consument te beschermen tegen al te slimme marketingtruuks van de producenten.
Het merkwaardige was dat deze wet het uitdelen van sleutelhangers en opblaaskussentjes niet leek te beperken, maar juist stimuleerde.
Geen tijd was zo vol van NU MET GRATIS en WIN NU EEN als de jaren tachtig en negentig. Ikzelf bloeide er helemaal van op, want even later zat ik als nauwelijks 26-jarige in een Mercedes van de zaak en verdiende 4000 gulden netto, een vermogen in die tijd.
Die wet was ook geen probleem, want alle partijen waren aan dezelfde beperkingen onderhevig. Enkele juristen, die zich in de ondoorzichtige materie hadden gespecialiseerd, zijn er sowieso rijk van geworden, maar ook de branche als geheel bloeide als nooit tevoren.
Er zijn paralellen met de huidige groen-rage. Je zou denken dat al die straffen op het consumeren van energie de economie ernstige schade toebrengen. Maar economie is een vreemd gedrocht.
Honderden bedrijven, miljoenen mensen léven inmiddels van de groen-rage, die Al Gore ontketend heeft. En ik heb niet het idee dat er één ticket minder wordt verkocht, integendeel. Vliegtuigen worden bij honderden tegelijk besteld, en dat duidt er bepaald niet op dat de luchtvaartmijen denken dat we over tien jaar alleen nog maar op fietsvakantie gaan.
Neem alleen al die klimaatconferenciers, die met vliegtuigen vol naar Bali gevlogen moeten worden, met duizenden persmensen in hun kielzog.
Wat moet de overheid doen? Gewoon doorgaan met bezorgde kommunikees en dreigen met taxen en opcenten. Maatregelen op zich doen namelijk weinig anders dan het stimuleren van de menselijke inventiviteit om ze te omzeilen, of er een graantje extra van mee te pikken.
Hooguit waken voor een level playing field, zodat alle betrokken in dezelfde mate last hebben van de uit de lucht gegrepen crisis. Soms denk ik zelfs dat het hele CO2-verhaal bedácht is om de economie te stimuleren. Onder het motto: meer groen, dan hebben we allemaal wat te doen.
Goof Bakker
