De MLD is jarig! Honderd geworden. En ik mag op hun partijtje komen. Nou, dat wil ik maar al te graag! Marineluchtvaartdiensten zijn me zeer sympathiek. Al sinds ik mijn eerste plastic modelletjes plakte van de Avenger, en de Corsair.
Nu, vijftig jaar later, zijn we uitgenodigd om het verjaardagsfeest op te luisteren met onze O-2. Een vliegende brother-in-arms, al is het een totale landrot. Christian Cocheret, de demopiloot, zal tijdens het feest zelfs een show geven met onze merkwaardige fork-tailed devil.
We naderen De Kooy vanuit het zuidwesten, over een popperig landschap dat ligt te glimmen onder een onwaarschijnlijke bolle-wolken-lucht, zoals je die zelfs in onze streken maar zelden ziet. Zo vredig, Noord-Holland. Merkwaardig dat daar juist zulke agressieve mensen wonen, moet ik denken. Dat heb ik tenminste wel eens gelezen. Ze vernielen treinen, en molesteren mensen, op weg van en naar de kroegen van Amsterdam. Enfin, niet zulke rare gedachten! Dit is een vredesmissie.
De eerste tekenen van het vliegveld zijn de vier bromvliegen die erboven dwarrelen: de Fokker Four. Een club antieke Fokkertjes, die hun elegante show boven het vliegveld opvoeren. Hup een roll, en hup een looping; alle oude baasjes tegelijk.
Geknerp in de headset, en opeens hangt er een gigantische NH-90 helikopter van de jarige MLD links naast ons! Je kunt de poppetjes erin zien grijnzen. Tien seconden later zo’n zelfde joekel rechts. We draaien gedrieën rondjes boven Noorderhaaks. Of het niks is.
Ik mompel in de David Clark tegen vliegmaat Lex: “Al betaal je de marine een ton, en kom je aan met een businessjet, zo’n ontvangst krijg je toch niet.”
“Tenzij je Maxima heet”, bromt hij terug.
“Misschien dat het ook helpt dat onze demovlieger Christian daar links naast ons vliegt, in die ene heli?”
“Zou kunnen”, zegt Lex: “Maar hou op met dat gelul, waar is dat verdomde vliegveld?”
Goof Bakker
