Een zekere meneer Lievense bedacht in 1981 een plan: we maken van de Markerwaard een enorm waterreservoir. Dat pompen we ’s nachts vol met nachtstroom, en geholpen door windmolens. Als we de stroom nodig hebben, midden op de dag, laten we dat reservoir leeg lopen.
Zo zou er een gigantische Duracell-batterij vlak naast Amsterdam komen te liggen. Het plan ging niet door, want de regering kwam een paar miljoen tekort. En de milieubeweging was tegen.
Jammer, want de know-how, die we wereldwijd hadden kunnen verkopen, was nu miljarden waard geweest.
Knoeien met water en modder, daar zijn we goed in. En ook al liggen er al flink wat vliegvelden in zee (KaiTak), het er zullen er alleen maar meer worden. Drijvend misschien wel.
Het zou me niet verwonderen als bij juweeltjes bedacht kunnen worden door de slimme jongens en meiden van Delft en zo.
Doen gewoon. Ophouden met prutsen, stinken en loeien in die eivolle Randstad. Laat staan uitwijken naar Lelystad. Nee, groots en meeslepend, Hollands denken: Schiphol in Zee.
Goof Bakker
