Beste jongens en meisjes,
Goed, jullie hebben dus besloten om piloot te worden.
De banen zijn er weer, de leningen beginnen ook weer door te komen. Nu haast maken, want de economen zien de volgende crisis alweer aankomen, las ik gisteren in de krant.
Omdat je tòch ‘geïntegreerd’ gaat, toch even hier om te plagen een pleidooi voor ‘modulair’.
Ik ken er een paar namelijk. Modulaire jongens en meiden die, min of meer noodgedwongen, door de crisis, van het ene vliegersbaantje in het ander gerommeld zijn. CPL gehaald met financieel hangen en wurgen, en hulp van oma.
Dan overdag reclameslepen: ANNET WIL JE MET ME TROUWEN? En met alle buren rondjes draaien boven het Muiderslot. Zand fotograferen in opdracht van een oliemaatschappij in Saoedi-Arabië. En met een postvliegtuig van Fort Rucker Manitoba heen-en-weer vliegen naar Fort Beffer in Saskatchewan.
Is dat leuk? Ja!
Want dat avontuur eindigt met een beduidend lagere schuld dan die van de ‘integrated’ student. En een zak vol verhalen. Was ìk zesentwintig, en had ik het verstand, dan zou ik het toch ‘modulair’ doen. In plaats van in anderhalf jaar door een opleiding gebeukt te worden, om meteen daarna in de rechterstoel met een B737 op en neer te gaan stampen naar Torremolinos. Met een chagrijnige captain en een ietwat sleetse crew.
Tijdens die lange uren in de cockpit kan de ‘modulair’ tenminste nog terugdenken aan goeie oude tijden.
Goof Bakker
