De B747-jocks waren altijd de koning. Tot de A380 kwam. Dat was niet leuk voor ze. Ik heb er eens eentje wanhopig horen zeggen dat hij de A380 erg lelijk vond. Dan weet je wel zeker dat het toestel erg veel pijn deed in die kringen.
Bij de militairen ligt het ook niet eenvoudig. De F-16 staat volgens velen bovenaan. Maar: er ligt een icoon op de loer, de F-104 Starfighter. Als ik een rondleiding geef in ons Postbellum-museumpje worden de F16-jocks altijd wat onrustig bij de aanblik van deze awesome Witwenmacher.
Normaal nemen F16-vliegers elke Cessna-, Airbus- of Boeing-knoeier moeiteloos in de tang, maar bij deze Starfighter met zijn krankzinnige snelheid (sneller dan de F-16!), zijn onheilspellende uiterlijk en zijn sinistere death-rate voelen ze nattigheid.
Oorlog werkt natuurlijk altijd sterk statusverhogend. De A-10 schijnt om die reden aan de Air Force-bar weer hoger te scoren dan de F-15 of F-18. Het toestel stelt je in staat om met depleted uranium kanonskogels een Toyota pick-up vol geloofsfanaten naar het Walhalla te knallen. Dat scoort op de stoerheidsschaal natuurlijk hoger dan vanaf 35.000 voet op een beeldscherm twee kruisjes over elkaar proberen te leggen. Congreslid Martha McSally (let op het gouden bedeltje!), Iraq-veteraan, zou op de stoerheidsschaal dan dan ook wel eens heel, heel hoog kunnen scoren.
De ruimtevaarder heeft het te midden van al dat vliegersgeweld lastig. Chuck Yeager werd geselecteerd in 1958, maar bedankte voor de eer met de mededeling dat hij zich niet door de PR-afdeling van het Witte Huis in een baan rond de aarde wilde laten slingeren. Hij bleef liever piloot. Zelf vind ik in alle bescheidenheid ruimtevaarders ook wat te nerdy om op de piloten-apenrots echt bovenaan te eindigen. Wat vindt u?
(Wordt misschien vervolgd)
Goof Bakker
goofbak@planet.nl
