“Voor het geld hoef je het niet te doen”, zei Karel Campers, jarenlang de man achter Neerlands grootste luchtvaartmagazine Piloot & Vliegtuig, toen ik daar in 1994 mijn eerste stukjes presenteerde.
Waarom dan wel? Een Amerikaan verwoordde het jaren geleden mooi: “This Dutch guy is waving his glossy magazines in front of everybody’s face, to catch a ride in spectacular airplanes!”
Nou heb je in Walibi ook spectaculaire rides, maar die kunnen zich niet meten met wat ik in de loop van de jaren heb gescoord. Zo vloog ik mee in een L-29, T-6 Texan, Osprey, Conijn T-2, Troopship, Embraer A650, Nanchang CJ-6, Extra 300, Aermacchi S-211, Ford Trimotor, Transall, Tiger Moth, Antonov-2, Pitts Special, C-47, B-25 Mitchell, een Pilatus PC-7 en maar liefst twee keer in een P-51D Mustang. De laatste toestellen heb zelfs (DBO) door een aantal aerobatic manoeuvres heen mogen trekken, en landen. Geloof het of niet, ik heb zelfs een minuut of tien een Lockheed Orion mogen besturen, tot de radar-operator zei dat die rookie wel erg dicht in de buurt van een booreiland kwam. Dankzij mijn PPL’etje heb ik legio splinternieuwe GA-vliegtuigen vanuit de linkerzijde mogen besturen, omdat de importeur er een gunstig stukje over verwachtte.
Vrijwel altijd wáren dat ook positieve stukjes. Maar één keer vloog ik een absoluut onding. Traag, oncomfortabel, en de specs waren belabberd. Heb ik dat opgeschreven? Nee! Ik heb een nogal vlak verhaal geschreven over de weinige positieve kanten die ik aan het apparaat kon ontdekken. Reden: ik vond de importeur een ongelooflijk aardige kerel, en hij was apetrots op zijn machine. Wat een dilemma! Je kunt iemand moeilijk meedelen dat zijn zoon of dochter een lelijk wangedrocht is, ook al is het zo. En hem nog economische schade berokkenen ook.
Neem mijn stukkies daarom met een flinke korrel zout. Objectiviteit is ver te zoeken. Ik complimenteer mijn weg door de (general) aviation. Allemaal met uw welnemen, natuurlijk.
Goof Bakker
