Op Wikipedia kan ik uren lezen. Laatst las ik dat ene Mr. Piper flink geld had verdiend met oliebronnen, en voor dat geld een vliegtuig-ontwerp kocht van ene Mr. Taylor. Diens Taylor Cub werd even later de Piper Cub.
Want zoals zo vaak bleek de succesvolle zakenman minstens zo belangrijk als de slimme ontwerper. Steve Jobs kent iedereen, Steve Wozniak kent bijna niemand.
Mr. Piper wàs een handige verkoper. Hij liet een vertegenwoordiger van vliegveld naar vliegveld vliegen in een nieuwe Piper Cub. Als de man het vliegtuig verkocht had, ging hij terug met de trein. Spaarde enorm veel gedoe uit. De nieuwe eigenaar had trouwens de keuze: vloeistofkompas of niet? Dat was namelijk nogal prijzig. Wilde hij dat niet hebben, dan schroefde de vertegenwoordiger het eruit, en nam het mee terug naar de fabriek.
Die vertegenwoordiger, daar ben ik natuurlijk stinkend jaloers op. Over dat prachtige, Norman-Rockwell-achtige Amerika vliegen, van weiland naar weiland. Eat-the-carrot landen. Door mannen met strohoeden, en meisjes met lange, witte jurken begroet worden. En door een chauffeur in een open Cadillac opgehaald te worden, voor een eerlijke maaltijd op een witte veranda.
Dat Amerika is goeddeels verdwenen. Piper Cubs zijn er nog wel. Zelfs in Nederland. Flink wat zelfs. Gelukkig wel.
Goof Bakker
