Maar liefst vijfenzestighonderd kilometer hebben we afgelegd. Maar nu staan we dan ook oog-in-oog met Het Monster. Te midden van duizend gillende kinderen, die op een tentoonstelling over computerspelletjes in hetzelfde museum afgekomen zijn.
Een stoffige Stuka hangt aan het plafond in het Science-Museum in Chicago. Hij oogt grauw en sinister met zijn haak- en balkenkruizen. Duitse opschriften versterken z’n foutigheid (Frostschutz 50/50 Glykol, blijkbaar bedoeld voor het Oostfront? In Afrika buitgemaakt!).
‘Ach, wat klinkt die taal toch agressief!’, vinden we allemaal. Of is het juist omgekeerd, en hadden we nu dezelfde afkeer van het Engels, als dàt volk Auschwitz had uitgevonden? Je komt er nooit achter.
Een dag later slenteren we over een opslagplaats van oorlogsschroot in een buitenwijk van Milwaukee. Eindeloze rijen half-vergane Hueys, Freedom Fighters, Mohawks. Figuranten uit een oorlog die nauwelijks twintig jaar na WO2 alweer woedde. Kwaad of goed liggen nog geen twee decennia later al veel minder duidelijk. Een straatarme bevolking, onderdrukt door een corrupte toplaag, kiest voor het communisme? Of een griezelige dictator uit het noorden, die het rijkere zuiden probeert in te nemen, à la Kim? Je komt er niet uit.
Weer een dag later: Oshkosh. Prominent staat centre-stage een B1-Bone geparkeerd. Hoogtechnologische bomber uit de oorlog met de Islam die nu alweer dertig jaar duurt. Hoe zit het hier met goed en kwaad? Een bevolking die kost-wat-kost wil vasthouden aan een bijzonder godvruchtige beschaving van duizend jaar oud, in plaats van te kiezen voor een consumptiemaatschappij van smart phones, plastic en fast food? Of een stel krankzinnige geloofsfanaten die hun dochters verminken als ze de wens te kennen geven naar school te gaan? Waar gooien we die bommen eigenlijk op?
Twee dagen: Warbird Alley, Oskosh. De winnaars uit WO2 staan hier opgesteld in schitterend zonlicht: Mustangs, Corsairs, Warhawks. Vrolijke kleuren, klinkende namen, blote meisjes, afbeeldingen van Walt Disney. Je weet niet wat je het eerst moet fotograferen, zoveel genieks laat zich zien. Heel geruststellend ook: hier liggen goed en kwaad tenminste duidelijk. Deze vliegtuigen zijn mooi en goed.
Maar wacht! De show gaat beginnen. Een parachutist daalt neer uit een wolkeloze hemel, en sleurt een gigantische, heftig-wapperende vlag voort. Alle Amerikanen om me heen nemen hun petje af, en leggen hun hand op de borst. Een vrouw zingt prachtig, live.
In full glory reflected
now shines in the stream:
‘Tis the star-spangled banner!
Oh, long may it wave
O’er the land of the free
and the home of the brave.
Hier op Oshkosh is geen plaats voor twijfel.
Goof Bakker
