Precies vandaag, maar dan gisteren, moest ik mijn jaarlijkse check doen om meermotorige vliegtuigen met een zuigermotor te mogen blijven vliegen.
De zogeheten MEP, Multi Engine Piston.
Alle piloten van de Stichting Postbellum – Lex, Erik, Chris Marcel en ik – moeten die MEP-aantekening hebben omdat onze O-2 van de Stichting Postbellum nu eenmaal twee motoren heeft.
Merkwaardig genoeg is de vaardigheid die je voor het behalen van je twin-rating leert, namelijk het opvangen van de ernstige aerodynamische effecten die de uitval van één motor veroorzaakt, bij ons vliegtuig niet van toepassing! Omdat beide motoren in langsas van het vliegtuig gemonteerd zijn, inplaats van ‘uit het midden’. Als je bij de O-2 één motor uit zet, vliegt-ie keurig rechtdoor.
Je zou denken: superveilige constructie…dat moet wel een succes worden. Niet dus. Fokker, Saab en Dornier hebben er flink mee geëxperimenteerd, maar de centre line thrust is nooit veel geworden. De geschiedenis geeft slimme constructeurs niet altijd gelijk.
De geschiedenis bewijst wèl dat het met conventionele propeller-twins redelijk snel enorm fout kan gaan. Twee grote vaderlandse luchtrampen (die met de DDA-Dakota, en die met de Lockheed Hercules op Eindhoven) werden door eenzijdige motor-uitval en daardoor asymmetrische optredende krachten veroorzaakt. Die risico’s lopen wij met de O-2 niet. En u als meevliegende donateur dus ook niet.
Oh ja, ik heb het examen gehaald. Dank u!
Goof Bakker
