Precies vandaag, maar dan in 2009, verongelukte bij Schiphol een B737 van Turkish Airlines. Die kwam een paar honderd meter voor de baan keihard neer in een vers geploegde akker.
“Goeie snelheid is goeie landing”, placht mijn instructeur René Varekamp altijd te zeggen. Vaak prevel ik zijn woorden binnensmonds bij het landen.
Mutatis mutandis ging deze Boeing ten onder door een foute, te lage, snelheid. Het hoe en waarom kunt u nalezen op Wiki; daar staat het zoals vrijwel altijd prachtig en zakelijk en uiterst neutraal beschreven. Wat een heerlijk fenomeen, Wikipedia.
In navolging van piloot Sullenberger (die met zweefvlieg-skills een Airbus boterzacht neerzette op de Hudson River), zou het misschien aanbeveling verdienen om professionele piloten geregeld een paar circuitjes te laten vliegen in een sportvliegtuig.
Als het goed is, is het er bij op de opleiding ingeramd, maar een refresher kan geen kwaad: de hoogte met gas regelen, en de snelheid met neusstand. Een streepje gas erbij, een streepje gas eraf, om de naderingshoek constant te houden. De duim afsteunen op het panel om zachtjes knijpend een paar toertjes meer of minder van de motor te vragen, en zo te zorgen dat de afstand tussen neus en baan precies ‘vier vingers’ blijft. Geen vijf en geen drie. En de neus een beetje drukken en trekken voor de snelheid, waar nodig.
Hoe goed ook getraind, ‘eruit zakken’ op final is voor elke Cessnavlieger een bekend fenomeen, dat vraagt om onmiddellijke correctie. Daarbij vertelt de seat of the pants dan meer dan welk klokje ook. Kan zeker geen kwaad om de bilspieren en -zenuwen zo nu en dan wat bij te trainen in een kleiner toestel.
Want ik kan me goed voorstellen dat het o zo belangrijke Zintuig Reet door het vele zitten van de airlinepiloot tamelijk gevoelloos is geworden.
Goof Bakker
