Precies vandaag, maar dan in 2003, vloog de AgustaWestland Tiltrotor voor het eerst.
Het Italiaanse toestel had volgens sommigen een commercieel succes moeten worden, als tegenhanger van de militaire tiltrotor, de Amerikaanse Boeing Osprey. Helaas is dat succes door een onopgeloste crash van een paar jaar geleden verder weg dan ooit.
Ooit werd ik door Boeing uitgenodigd voor een vluchtje in een Osprey! We waren met een groep van ongeveer twintig journalisten op reis langs verschillende locaties van Boeings militaire tak: Integrated Defense Systems. Woest interessant, dat zult u begrijpen. Maar omdat één deelnemer grapshalve had geklaagd over de grote hoeveelheid powerpoint presentations die we voorgeschoteld kregen, had Boeing opeens een spectaculaire ride ingelast.
Handenwrijvend kwam de PR-man ons ‘s morgens in de lobby van het hotel melden dat we naar de vliegbasis van de US Marines in Quantico zouden gaan, voor een vluchtje in een Osprey. Hij vertelde erbij dat we de eerste burgers waren die dit genoegen mochten smaken, op een aantal leden van de Knesseth na. Als bij een schoolreisje ging er een gejuich door de groep, dat kunt u begrijpen.
Een leuke groep, by the way, op één kereltje na. Nou noem ik geen namen, maar er was een irritant ventje bij, dat voor een zeer prestigieus medium werkte, maar daarmee op een uiterst vervelende manier schermde, en de hele trip naar zijn hand zette. Laat ik het maar gewoon op z’n Hollands zeggen: een klootzak.
Op het zonnige platform stonden twee Ospreys klaar, uitnodigend de laaddeuren open. We marcheerden in twee rijen naar binnen, willekeurig. De start, en vooral de ongelooflijk soepele overgang van verticaal naar horizontaal, was spectaculaor. Een prachtige vlucht volgde, waarbij de achterste Osprey als een bizar insect danste in de wake turbulence van het eerste toestel. Door de geopende laaddeur zagen we de gigantische wentelende props van het toestel achter ons. Een prachtig gezicht, bij 330 rpm (!), zeker voor een prop nut als ondergetekende.
Ik zat tot mijn grote genoegen toevallig in de goeie Osprey want wij vlogen lead, en dat was een stuk leuker dan voor de passagiers in follow. Vanuit het andere toestel was de hele trip weinig te zien. De laaddeur daarvan toonde alleen een vrij saai landschap. De prachtige view op de tweede Osprey ontbrak. Air-to-air-foto’s konden bijvoorbeeld niet gemaakt worden. En laat de voornoemde lastpost nou in follow gezeten hebben!
Dikke pech. Maar zoals het een klootzak betaamt liet hij het er niet bij zitten. Op de grond ging hij enorm tekeer tegen de PR-man van Boeing, ‘dat dit niet beter georganiseerd en gecommuniceerd was geweest en geworden. Hij, met zijn positie, had toch in het lead toestel moeten zitten’.
Wat een beschamende vertoning! Een groepslid bood aan zijn foto’s ter beschikking te stellen, maar dat bracht de man niet tot rust. Iedereen had door dat hier een verwend kind aan het woord was, dat tijdens een wandeling over de kermis in de verkeerde draaimolen was gestapt.
De arme PR-man, die met dit tochtje de harten van alle deelnemende journalisten had willen winnen, was geschokt. Zal zijn beteuterde gezicht nooit vergeten.
Ik wil hem daarom nog eens zeggen, na al die jaren: “Great man! Hartstikke good! Boeing Rules!”
Goef Bekker from the Netherlands
Lees meer in Piloot&Vliegtuig, op www.goofbakker.nl, kitt.deploid.io, en binnenkort ook weer een artikel in NRC over de Twin Mustang.
