Precies vandaag, maar dan in 2014, maakte ik een vluchtje in een Ford Trimotor op het vliegveld van Zephyr Hills, USA.
Ik legde de piloot kort voor de vlucht uit dat hij een plagiaatvliegtuig bestuurde. Daar was hij niet blij mee. ‘Smarty Pants from Holland’, zag ik hem denken. Maar hij wist dat ik gelijk had. Henry Ford was een boef, die een geniaal ontwerp (van Fokker) combineerde met een geniaal soort aluminium golfkarton (van Junkers). Zijn duizend juristen hielden hem buiten schot.
De piloot vertelde me dat ze met een groep vrienden heel Amerika rondreizen met hun 85 jaar oude vliegtuig, en leven van de opbrengst. In de winter zijn ze in het zuiden van dat immense land, en in de zomer in het noorden. Ze logeren bij vrienden en bekenden, en nemen elke avond een eenvoudige doch voedzame maaltijd tot zich. Daarna drinken nog een drankje op de veranda, en dan gaan ze naar bed. Want morgen willen er wéér mensen meevliegen in hun prachtige vliegtuig.
‘Er staat altijd een rij, waar we ook komen’, vertelde hij.
Terecht, merkte ik even later. Want wàt een genot: drie ronkende stermotoren die sonoor weerklonken in een aluminium snoepdoos. Zevenentwintig cilinders, en je hoorde ze allemaal. Geen plastic en piepschuim om het geluid te dempen. Ronkronkronk zo klonk het, zoals het een echt vliegtuig betaamt.
Geen LED-lampen en TL-buizen, maar grote vierkante ramen om fijn naar buiten te kijken. Een vliegende serre.
Henry, ouwe oplichter, bedankt!
Goof Bakker
