Precies vandaag, maar dan in 1959, vloog de Aeroboero het eerst, in het verre Argentinië.
Ik geloof niet in parallelle universums naast ons eigen oude, vertrouwde heelal, maar op de wereld bestaan ze wèl.
In Engeland stapt iemand in een Auster, in Amerika in een Piper Cub, en in Brazilië in een Aeroboero. Zie foto. En overal speelt zich dezelfde idylle af. Man gaat met hond & dochtertje naar het vliegveld, om vriend te helpen met het naar buiten duwen van een diens vliegtuig. The Golden Hour; het milde zonlicht bestraalt het tafereeltje. Universeel.
De genoemde vliegtuigen zijn op allerlei punten verschillend, maar uiterlijk èn in prestaties vrijwel identiek. Het bewijs dat minder dan veertig jaar na de Wright Brothers de ultieme vorm van het Lichte Vliegtuig al gevonden was. Een kwestie van survival of the fittest. Duizenden ideeën gingen ten onder, dit model overleefde: de hoge vleugel, de dubbele struts en het staartwieltje.
Zelfs splinternieuw wordt het concept nog vrijwel ongewijzigd ontworpen en gemaakt: Husky, CarbonCub, Aerotrek, Savage, Bushcat, Bearhawk.
Ze slepen zweefvliegtuigen omhoog, en teksten als ANNET WIL JE MET ME TROUWEN. Ze vliegen rondjes boven kerken en kastelen met passagiers die ‘oh’ en ‘ah’ zeggen. Ze verrichten al die taken trouw, en beter dan alle andere vliegtuigen. Wat goed is behoeft geen verbetering.
Heel belangrijk aspect van deze toestellen is de ingebouwde stoerheid, die ook eigenaars van Jeeps en Harley Davidson Liberators zomaar bij hun voertuigen cadeau krijgen. Want een taildragger vliegen is een feest èn uitdaging, dat weet elke piloot.
De beloning is dat de eigenaar een sticker op zijn auto kan plakken: Real Pilots Fly Taildraggers.
Goof Bakker
Lees meer in Piloot&Vliegtuig, op www.goofbakker.nl, kitt.deploid.io
