Precies vandaag, maar dan gisteren, landde er een Leza Lockwood Aircam op de Wallaby Ranch.
Normaal mogen daar geen gemotoriseerde vliegtuigen komen, maar voor vrienden van de eigenaar wordt een uitzondering gemaakt.
De twee piloten van het toestel kwamen de uitstekende warme lunch genieten, die elke middag om rond twee uur op The Ranch geserveerd wordt. Een aanrader, als u in de buurt bent. U kunt gewoon blijven rondlummelen op het immense terrein, want er wordt een grote klok geluid als het eten klaar is. Dan sloft iedereen vanuit alle hoeken in de richting van the barn, en blijken er opeens wel dertig mensen op het vliegveld aanwezig te zijn.
Deed me eraan denken: rond de eeuwwisseling stapte ik de Aircam-fabriek in Sebring USA binnen, legde een exemplaar van het prachtblad Piloot & Vliegtuig op tafel, en kreeg prompt een rondleiding èn een proefvlucht aangeboden.
Ik kreeg ook te horen (er was nog geen Google of Wiki, dus van tevoren informatie vergaren was lastig) dat het toestel ooit ontwikkeld was in opdracht van National Geographic. Dat blad wilde een serie maken over het leven in de boomtoppen van het Amazone-oerwoud, en daarvoor was een extreem traag vliegend platform nodig.
De proefvlucht was een prachtige ervaring, want je zit in een soort kano, die een knoopje of tien boven de stall speed van 34 knopen over de dreven drijft. Eerder een ballonvaart dan een vliegtuigvlucht. Ik herinner vooral de extreem langzame roll, en een vrij heftige pitch.
De piloot waarschuwde dat hij kost-wat-kost een ditch zou proberen te voorkomen, omdat de meren rond de fabriek wemelden van de alligators.
Ik heb nog een tijdje contact met de fabriek gehouden, maar helaas is het in Nederland nooit tot een verkoop gekomen, al begreep ik wel dat twee KLM-captains zich gemeld hadden met een verzoek om informatie.
Ze hadden het geloof ik toch een probleem gevonden om hun ooit gehaalde piston twin-rating opnieuw te moeten halen. O ja, en ze waren nogal bang voor het Hollandse weer in de volledig open cockpit. Jammer.
