Precies vandaag stond opeens de beroemde Memphis Belle op het platform bij de achterburen! U weet wel, het vliegtuig van de film. Nog geen drie minuten rijden van het motel waar ik verblijf.
Wat me onmiddellijk opvalt is de nogal haveloze staat van het toestel. Schril contrast met de P-51’s van Stallion, wéér een paar deuren verderop.
Die wekken de indruk of ze elke morgen met een pot Brasso en duizend wattenbolletjes worden opgepoetst, tot je in de glimmende weerspiegeling van het alclad je mee-eters kunt uitdrukken.
Zo niet Memphis Belle. Hoewel haar naam refereert aan de beroemde Southern Belles, knappe meiden van goede komaf, lijkt ze eerder ‘war weary‘: moegestreden. Dof en afgebladderd, met troebele ruiten, als de cataractische ogen van een bejaarde. Ontbrekende inspectieluikjes, en een mat-gecorrodeerde ball turret. De geschilderde pin up en de hakenkruizen ietwat verbleekt. Maar ze mag ogen als een hangar queen, toch moet ze hier op eigen kracht gekomen zijn.
Want gisteren stond ze er nog niet. Misschien is het wel opzet van de eigenaren, bedenk ik me. Glamour krijgt de Tweede Wereldoorlog toch al genoeg van Hollywood. Patina is hier functioneel. De Tand des Tijds moet duidelijk maken dat het geen flauwekul was, destijds. En dat de jongens die in de Memphis Belle vlogen wel wat anders te doen hadden dan poetsen en boenen. Overleven, met name.
Daarom, groezelig en verfomfaaid: Memphis Belle, je bent mooi.
Goof Bakker
