Precies vandaag, maar dan gisteren, overleed Dick Cole, op 103-jarige leeftijd. Hij was de laatste vlieger van de Doolittle Raid van 1943. Ik ben hem nog op gaan zoeken in 2015, in Sarasota. Er was daar toen een feestje voor hem, met marsmuziek, en een zwaar opgepoetste B-25 Mitchell. Een vriendelijke oude baas, die breed lachend poseerde voor mijn foto.
De Amerikanen hebben niet onze tweeduizend jaar geschiedenis, maar de driehonderd die ze wel hebben worden flink herdacht. Gisteren wandelde ik even door Joe Kittinger Park.
Joe maakte drie verplichte en één vrijwillige tour in Vietnam. Meer dan vierhonderd vluchten. Tot hij werd neergeschoten en twee jaar in het Hanoi Hilton werd mishandeld. Hij kreeg een park. Met een eigen parkeerplaats, want hij leeft nog.
Helden, we hebben er zelf weinig. Of het blijken boeven, zoals JP Coen. En we hebben recentelijk natuurlijk vaak verloren; WO2, Indië, Zebreniza. De Amerikanen hebben ook maar één keer duidelijk gewonnen: WO2. Daarna alleen maar verloren, of gelijkspel: Vietnam, Korea, het Midden-Oosten. Joe Kittinger is ook een held van een verloren oorlog.
En onze enige held Marco Kroon heeft een kroeg, en geen park of straat. Hij maakt er zelf een zootje van, vinden sommigen. Zou wel eens geen toeval kunnen zijn. Om held te zijn moet je misschien wel een bierdrinkende, volgetatoeerde proleet zijn. Dat zijn wellicht de mannen die als eerste uit hun schuttersputje springen, om de vijand te lijf te gaan. Liever rauwdouwer Kroon dan welzijnswerker Karremans, toch?
James Kittinger was ook een rauwdouwer, en een waaghals. Lees het maar na. En hij heeft nu een park. Met zijn McDonnell-Douglas F4E Phantom II op een grote stalen paal. Hoewel: ik lees net dat zijn eigenlijke Phantom in een museum in Texas staat, en dat dit er eentje is die alleen maar opgeschilderd is als de zijne.
Helden herdenken is nog niet zo makkelijk.
Goof BakkerLees meer in Piloot&Vliegtuig, op www.goofbakker.nl
