Precies vandaag, maar dan gisteren, zag ik aan de zijkant van de bomenrijke landweg tussen Twello en Teuge een man met een paard aan een touw lopen. Een prachtig gezicht.
Er naar kijken is al heerlijk, maar op zo’n beest door een prachtig landschap galopperen moet ook grandioos zijn.
Paardrijden is zeer vergelijkbaar met vliegen. Een vliegtuig is (meestal) ook iets prachtigs om naar te kijken, maar er mee door het zwerk buitelen komt daar nog eens bìj. Is een genoegen op zich.
Vooral dat buitelen: aerobatics behoren tot de vreemdste capriolen die een mens kan maken, far beyond anything Disney has to offer. De gewichtloosheid die de manoeuvres met zich mee brengt schijnt in het brein gekoppeld te worden aan de staat waarin elk mens zich negen maanden heeft bevonden: een periode van intens geluk en totale zorgeloosheid, waar iedereen naar terug schijnt te verlangen. Het is een theorie.
De passie Scuba Divingschijnt er ook mee te maken te hebben, met die gelukzalige gewichtloosheid, by the way.
Maar vliegen biedt nog een ander genoegen! Vreemde streken heb je zelfs met je Cessna’tje opeens onder handbereik. Het blijft telkens weer iets bijzonders om binnen drie kwartier na de take offte landen in een andere wereld. Met de auto, en zeker op de fiets krijgt de geest langzaam de tijd om te wennen aan alles wat anders is, in het vliegtuig niet. Het vliegtuig verplaatst je, zoals die geheimzinnige machine in Star Trek. Abrupt ben je ergens anders. Bijzonder.
Al gaat de vergelijking zeker niet volledig op: schoonheid en beleving verbindt de beide passies, vliegtuigen en paarden. Maar ook motorrijden is iets dergelijks: een Yamaha XT500 is een prachtig ding om te zien, maar het is ook heerlijk om daarmee over een bochtige weg te toeren.
Dat alles in tegenstelling tot zeilen! Dat is totaal kut. Dobber dobber over een eindeloze vlakte, waar niks te zien is. Een torentje aan de horizon, en als je daar dan eindelijk bent moet er gegijpt worden (of zoiets), en dan ploeg je weer een half uur op een ànder torentje af, als er al een torentje te zien is. Passief, inert, saai en stomvervelend. Ik heb het wel eens gedaan. Van verveling overboord gesprongen, en toen heb ik me een tijdje laten voorttrekken door de boot. Dat had nog wel ìets. Op zee is alles nog een factor erger: uitzicht op niks. Drie dagen en ik zou suïcidaal zijn, denk ik.
Zeilboten zijn bovendien niet mooi. Een lading doek en touwtjes. En wàt er mooi aan is zit onder water.
Nog zo’n hobby: vissen: op zaterdagmiddag dieren die je niks gedaan hebben uit het water martelen. Middeleeuws vermaak. Of iets uit Iran, of zo. In elk geval iets voor mensen met een laag IQ. En dat is ook wel te zien meestal. Jagen, het is al vaak beweerd, maar terecht: genieten van het lijden van een ander wezen, dat is gewoon om je kapot te schamen.
Skiën begrijp ik, wielrennen en marathons lopen niet, motorrijden wel, diepzeeduiken ook.
Hobby’s zijn altijd een raadsel.
Goof Bakker
