Precies vandaag, maar dan in 1958 kwam een Amerikaanse T-bird boven de stad Alconbury in botsing met ander vliegtuig. Beide crews kwamen om.
De T-33 is hèt toestel van mijn vroege jeugd.
Op de fiets naar Vliegveld Twente, waar tijdens de Koude Oorlog de T-33’s eindeloos hun circuitjes draaiden. De dayglow-rode neus en tiptanks staan voor eeuwig op het netvlies van mijn herinnering, scherp afgetekend tegen de immense stapelwolken die destijds de hele zomer standaard waren.
Duizenden jongens werd klaargestoomd om de jets te gaan vliegen die in het hele Vrije Westen uit alle vliegtuigfabrieken taxieden. Europa was één groot slagveld, waar geen schot werd gelost. Alleen al in Nederland waren tien volledig bemande militaire vliegvelden, tot de nok gevuld straaljagers en wapentuig, compleet met atoombommen.
Rare tijd, mooie vliegtuigen. De Lockheed T-33 leek met zijn rechte vleugels wel een propellerbak die per ongeluk in de jet-age terecht gekomen was. Autodrop-feitje: de tweezitter was iets sneller dan de éénzitter. Een aerodynamische rariteit.
Tien minuten na het voornoemde ongeluk ging vanaf dezelfde basis een mechanic zonder enige vliegopleiding er vandoor in een B-45 Tornado, en stortte drie minuten later neer. ’s Mans droom om straaljagerpiloot te worden was verwezenlijkt.
