Precies vandaag hoorde ik beweren dat de 737 MAX in de problemen zit omdat de software in India gemaakt wordt. Veel softwarejongens in-en-rond Seattle zijn vervangen door slimme, maar niet bepaald luchtvaart-minded programmeurs in India, begreep ik.
Die Amerikaanse IT-ers hebben snel hun Boeing-stropdassen weggegooid en zijn met de eerste Greyhound-bus naar de Bay Area afgereisd, om daar in korte broek en op teenslippers te gaan werken bij PipoSoft en PlingPlangTech. Leukere meiden ook, daar, schijnt het.
De opmerkelijke order van 22 miljard voor de Indiase low cost carrier Spice Jet schijnt er ook iets mee te maken te hebben. Die was op zich al opmerkelijk, omdat ze daar in India traditioneel sterk op Airbus gericht zijn.
Wat een problemen in Seattle! En wat een welvaart en een optimisme daar in Toulouse, zo merkte ik afgelopen week. Splinternieuwe complexen gevuld met breed lachende mannen en vrouwen. Elke grafiek die we te zien kregen ging steil omhoog. Juichend werd de ene na de andere A350XWB naar buiten geduwd.
Geen verkeerd woord viel er over Boeing trouwens, drie dagen lang. Geen sneer, geen grapje, geen gebbetje. Dat siert ze. Alleen bij de borrel hoorde ik iemand zeggen dat het helemaal geen goed nieuws zou zijn als het echt mis gaat bij Boeing. Met een back log van tien jaar zou Airbus dat gat onmogelijk kunnen vullen. En op een Rus of een Chinees die er handig tussen springt zit ook niemand te wachten.
Als je het mij vraagt hopen ze zelfs in Hamburg en Toulouse stilletjes dat die ouwe Max maar snel weer gaat vliegen.
Goof Bakker
