Precies vandaag, maar dan in 1998, werd het oude vliegveld Kai Tak gesloten.
Ik las erover in de krant en besloot er een kijkje te gaan nemen, voordat het niet meer kon.
Het oude Kai Tak lag namelijk midden ìn de miljoenenstad Hong Kong. De enige baan aldaar had een uiterst bizarre final met een negentig-graden-bocht erin.
Er circuleerden foto’s van huisvrouwen die de was stonden op te hangen op hun balkon op 23-hoog, gemaakt vanuit rakelings langsscherende jumbojets. Interessant!
De dag voor vertrek – het ticket lag al op tafel – besloot ik vriend Ralph te trakteren op een vluchtje van EHHV naar EHLE in een Socata Rallye van het toenmalige Benair.
Om een lang verhaal kort te maken: bij terugkeer, tijdens de landing werden we op final geraakt door een van achteren komend vliegtuig, dat met zijn propeller ons hoogteroer er finaal afkapte. Dat hoorde ik pas later, want ik werd zoals dat heet ‘wakker in het ziekenhuis’. Vriend Ralph kwam er vanaf met een flinke voetblessure.
Kai Tak werd gesloten zonder dat ik er geweest was. Het nieuwe Kai Tak lag midden in zee, met een lange, rechte final over het water.
Heel saai dus, al was mijn final wellicht weer ìets te avontuurlijk.
Goof Bakker
PS Het nieuwe Kai-Tak ligt op een opgespoten stuk land in zee. Iedereen is daar blij mee, al twintig jaar lang. Dat zou ons aan het denken moeten zetten.
PS Het toestel dat ons raakte was bezig met een zogeheten simulated forced landing vanaf 1000 voet, en had ons (in de klassieke hoogdekker/laagdekker-situatie) totaal niet opgemerkt. Na dit soort ongelukken wordt er telkens voor gepleit om in NL ook de Amerikaanse Unicom-praktijk toe te passen, maar dit gebeurt tot op heden niet.
