Precies vandaag, maar dan gisteren, draaide ik rondjes in een thermiekbel boven Stendal, een stadje honderdvijftig kilometer ten westen van Berlijn. Mijn zweefvliegclub houdt er elk jaar twee weken zomerkamp.
Meest bijzondere zweefervaring tot nu toe: twee buizerds draaien op ongeveer gelijke hoogte met me mee. Prachtig.
Stendal! Ik was voor De Muur viel twee keer een paar weken in de DDR. Ik zie dertig jaar later nòg sporen. De deprimerende Plattenbau is nog steeds herkenbaar onder de door slimme westerse aannemers aangeplakte en opgeschilderde leukigheidjes. Veel vrolijker is het er niet van geworden. Prettig is wel dat de Stendal bouwtechnisch overeind gebleven is in WO2. Hier nog steeds Fachwerkhäuser. Je waant je bij vlagen in een Duitse operette.
Flugplatz Stendal! Ooit was het de thuisbasis van de Fallschirmjäger, die aangevoerd werden door een zekere generaal Student. In de gigantische hangars, waar nu onze zweefvliegtuigen verdwijnen, stonden ooit zijn Junkers 52’s.
Ook hier weer een heel dun lijntje naar mijn eigen historie. Het huis van mijn grootouders stond in een dorpje in de Achterhoek, en werd ten tijde van de Slag om Arnhem door deze generaal Student gevorderd. Beneden werd een soort commandocentrum geopend, maar de familie kon nog korte tijd boven blijven wonen. Mijn moeder, die als kind erg ondeugend was, vertelde dat ze een keer aan de radio’s zat te draaien ‘om de Engelse radio te ontvangen’, en dat de generaal opeens achter haar stond en haar grappig-bestraffend toesprak. “Mädchen, was machste dar!”.
Later bleek hij niet zo’n beste; werd veroordeeld hij voor oorlogsmisdaden tegen de bevolking van Kreta, die eigenhandig flink wat van zijn parachutisten om zeep had geholpen.
Stendal, en Student. Lang voorbij. Ik draai ik nu vredige rondjes boven zijn werkterrein.
Goof Bakker
