Precies vandaag, maar dan gisteren, was de Airshow van de Wings of Freedom. Te veel om volledig te zijn & iedereen recht te doen; daarom alleen mijn persoonlijk hoogtepuntje: de Westland Lysander.
Vreemd genoeg was dat prachtige toestel tussen al die stoere Spitfires en Mustangs ook de favoriet van vele anderen. Zèlfs van mensen die vooraf nog nooit van het toestel gehoord hadden.
Lysander! Kuifje-vliegtuig bij uitstek. Het avontuur spat er vanaf. In het holst van de nacht geheim agenten afzetten in het corrupte Frankrijk. Of oppikken… En dan altijd maar weer afwachten of de man of vrouw die daar in dat donkere weiland op je op stond te wachten je niet als welkomstgeschenk een kogel door je kop zou schieten. Dat soort dingen.
Rest mij niets dan u toe te adviseren hoe u een airshow idealiter bezoekt. Verreweg de meeste bezoekers zitten al achter de aardappels als het mooiste nog moet komen: de vertrekkende vliegtuigen in de laagstaande zon.
In dit geval was de afsluitende knaller de low low low pass van Trusty Rusty, die bij de opstart zelfs even optrad als vlammenwerpende vuurvreter. Alles in het veilige, overigens.
Een paar late toeschouwers schrokken van de vlammen brakende exhausts, en trachtten de piloot door geschreeuw en armgezwaai tot stoppen te bewegen.
Maar de officiële procedure is: gewoon doorstarten, eventueel met (snel) afgesloten benzinekraan als je het zaakje niet vertrouwt. Arie Bogaerds (beiden), correct me if I’m wrong.
Zo nu ga ik voor het eerst solo-sleep in mijn geliefde Bielsko Junior op Teuge, want het is veel te mooi weer om stukjes te schrijven.
Goof Bakker
