Precies vandaag, maar dan gisteren, vloog ik de O-2 van de Stichting vanaf het eiland Jersey naar het vliegveld van Luxemburg. De vlucht was uneventful zoals dat heet. Maar ik merkte op de trajecten waar het zicht minder werd dat ik onmiddellijk overschakelde op de kunstmatige horizon. Ooit vloog ik het toestel onder verantwoordelijkheid van een Amerikaanse ferrypiloot van New York via Canada, Groenland, IJsland en Schotland naar Teuge. Delen volkomen IFR… Dat was een prachtige les.
En ik moet blijven zeggen: de O-2 vliegt heerlijk. Door de motoren voor-en-achter lijkt het wel of je tussen twee gigantische gyroscopen zit, die het toestel op de langsas, in de rol dus, als het ware afdempen. Dit geeft een heerlijk vlieggevoel.
Het is doodzonde dat het concept niet populair geworden is. Dat heeft overigens wel een reden. Cessna had het idee om mensen te leren vliegen op de 150, vervolgens gezinsuitstapjes te laten maken met de 172, en dan tweemotorig te leren/laten vliegen op de 337. Door de centre line thrust moest het toestel de Twin For Everyone worden. Helaas had de configuratie ook een groot nadeel: de herrie in het interieur is gigantisch, zo tussen die twee motoren. Gelukkig kunnen we dat tegenwoordig elektronisch neutraliseren met Dynamic Noise Reduction in de koptelefoons, maar destijds was het de doodklap voor het commerciële succes.
Heel bijzonder dat het concept bijna zestig jaar na na de eerste vlucht weer een nieuw leven krijgt. Een Amerikaans bedrijf beweert voor een half-elektrische versie al tweehonderd orders te hebben ontvangen. Een kind kan begrijpen dat dat met een normale tweemotorige volledig onmogelijk zou zijn.
Op Teuge wordt momenteel ook een half-elektrische variant voorbereid. Aldaar zal de Eerbiedwaardige Stichting Postbellum ter leringhe ende vermaak de militaire variant onvermoeibaar aan den volke blijven toonen!
Wij het zwaard, zij den ploegschaar!
Goof Bakker
