Precies vandaag, maar dan in 2015, maakte ik een foto van een heel lelijk vliegtuig.
De Skyvan is van zichzelf al geen schoonheid, maar die vermaledijde para’s hebben het arme ding nog enorm toegetakeld ook. Parachutisten zien hun vliegtuigen als een noodzakelijk kwaad, heb ik wel eens gehoord. Ze raggen ze expres af. Verwerpelijk. De piloten van de parachutisten-vliegtuigen vertroetelen ze juist, met boterzachte landingen. Dat zie ik elke dag.
Joost Conijn zegt dat vliegtuigen, net als auto’s, mooi gemáákt worden. Dat is natuurlijk onzin. De vorm van een vliegtuig wordt gedicteerd door de natuurwetten. Daarom kun je een Boeing nauwelijks van een Airbus onderscheiden, en een Audi wel van een Mercedes. Bij snelheden van 900 kilometer per uur telt alleen de stroomlijn, en kun je je geen uiterlijke frivoliteiten permitteren.
Joost Conijn’s vliegtuigen kruisen maar zeventig knopen, en bij die snelheid doet de vorm van de romp er niet veel toe. Wel die van de vleugel, en met name het profiel.
En waar dit alles ook minder speelt is bij de staart. Daarom is de staart van de Skyvan een kastdeur. Net als die van de Pilatus Porter. Makkelijk te bouwen. Goedkoop. Dat is dan opeens belangrijk.
Als hij wil, kan de constructeur in de staart ook wat esthetische ambities kwijt. Zo krijg je een typische puntige DeHavilland-staart (Moth, Rapide, Chipmunk, Mosquito). En ook de typische Grumman-staart (Wildcat, Hellcat, Tracker).
Hoe dat komt? Die arme vliegtuigbouwkundige ingenieur werkt alleen maar met de rekenliniaal en computer. Hij gaat elke dag zuchtend naar zijn werk. Alleen bij de staart mag hij zich éven uitleven. Die mag hij lekker mooi maken. Hij gaat handenwringend aan de slag: vandaag teken ik eens een lekker sexy staartje!
Goof Bakker
Additional facts
De staart van de Amerikaanse P-39 Airacobra en de Russische Yak-52 zijn vrijwel identiek. Toevallig vind ik dat de twee mooiste vliegtuigen ooit. Met name de staart: rechte lijn van voren, halve cirkel van achteren. Ik heb er een theorie over. In de oorlog leverden de Amerikanen enorme aantallen Airacobra’s aan de Sovjet-Unie, via de Lend-Lease Act. Na de oorlog liet Stalin ze allemaal vernietigen, want hij wilde er niet aan herinnerd worden dat Verenigde Staten hadden bijgedragen aan de overwinning. De Russische ingenieurs, misschien wel dankbaar voor de genereuze Amerikaanse hulp, bekeken de staart van de Airacobra, en zagen dat die goed was. Zo brachten ze stiekem een eerbetoon aan die prachtige Amerikaanse jager.
