Precies vandaag, maar dan tien jaar geleden, was ik op de Dubai Airshow.
Dezer dagen zie ik weer de prachtige foto’s van Peter Steehouwer langs komen, en heb spijt dat ik dit jaar niet geweest ben. Maar op die foto’s zie je niet het gesjok in de hitte, de landerigheid van de jet lag en het gekmakende gedender van de naverbranders. Bij de vijfde straaljager kijk je al niet eens meer, en ga je op zoek naar een bakje met complimentary ear plugs.
Wat heb ik onthouden van tien jaar geleden? Niet het Nieuws, want dat is inmiddels Oud. Wel: de vele in ħijab gestoken mooie meiden, die met camera’s en laptops gewapend over de beurs zwierven. In vlekkeloos Engels legden ze uit dat ze international marketing studeren aan de University of Dubai en later dolgraag bij een airline wilen gaan werken.
In de herinnering gebrand staan ook de vele ongelofelijke fouterikken bij de paviljoens van de aircraft ordnance. Vadsig, voorzien van Ray Ban & Rolex, staren ze verlekkerd naar de groen en grijs geschilderde mega-dildo’s.
Niet bedoeld om er een gigantisch vrouwenlichaam liefdevol mee te penetreren, maar om in een pantservoertuig door te dringen, en daar vijf à twaalf jonge mannen levend aan stukken te rijten, of met vloeibaar metaal te besproeien.
Helaas: vrijuit ga ik in deze niet. Want ik moet toegeven dat de Sidewinders die Dick de Ruiter momenteel in onze Postbellum-hangaar aan het restaureren is me mateloos fascineren. Ik ga er soms wel drie keer per dag kijken. Laat iemand het maar uitleggen.
Ooit was ik op bezoek bij de afdeling bommen en granaten van Boeing, en de bijzonder vriendelijke marketing manager toonde een powerpoint vol explosies. Hij sloot de filmpjes over SDB’s en JDAM’s af met de woorden: “We might not be the most sympathetic department of the company, but we sure have the best videos!”
Goof Bakker
