Precies vandaag, maar dan een week of drie of geleden schreef ik over twee mensen die het land uitgezet dreigden te worden.
Zelf ben ik ooit de VS uitgezet. Zal ergens in 2005 geweest zijn. De autoriteiten waren – nog kort na 911 – erg op hun hoede en bijzonder prikkelbaar. Met name de mannen en vrouwen van de dienst Homeland Security/ Border Control.
Ik had tegen zo’n immigratiedienst-mevrouw eerlijk gezegd dat ik voor mijn werk weliswaar al zeker tien jaar stukjes schreef over luchtvaart in kranten en tijdschriften, maar dat ik deze keer gewoon op vakantie kwam. ‘Vrienden bezoeken, en some hang-gliding’.
Ze vroeg of ik op geen enkele manier zou gaan werken. Toen ik – wederom eerlijk – vertelde dat ik wel naar een luchtvaart-evenement zou gaan (Sun & Fun, een enorme jaarlijkse vliegshow in Lakeland, Florida) en daarover natuurlijk wel een stukje zou schrijven, zei de mevrouw achter de balie dat ik geen visa waiver had mogen invullen, maar een visum had moeten aanvragen.
Ik zei dat ik grotendeels aan het zwembad zou gaan liggen, en de reis dus 95% leisure was, maar dat hielp niet. Een beetje vinnige discussie ontspon zich. Ik eindigde in de grote betegelde cel, met een hele lading treurige mannen, afkomstig uit alle landen der aarde. We brachten de nacht door met muntjes in een bekertje werpen.
’s Morgens werd ik door twee marshals opgehaald. Ik kreeg mijn broekriem, schoenveters, portemonnee en paspoort weer terug, en werd naar het vliegtuig gebracht.
Tien uur later was ik weer op Schiphol.
Goof Bakker
Additional facts
In het vliegtuig kreeg ik een plek tussen vier lege stoelen. Comfortabel, want ik kon languit liggen in de vrij volle Boeing. “Dat doen we uit voorzorg”, vertelde de vriendelijke stewardess desgevraagd. “Omdat mensen die uitgezet worden nogal eens amok maken.”
Ik heb kort daarop een visum aangevraagd en gekregen. Heel makkelijk ging dat niet, want op het consulaat in Amsterdam wilde men bewijs zien van een vast dienstverband of iets dergelijks. Nadat ik een medewerker van de ambassade een gigantische stapel artikelen in kranten en tijdschriften had laten zien, kreeg ik toch mijn visum. Anders was ik de VS nooit meer binnen gekomen.
Geluk bij een ongeluk was dat ik tijdens een van mijn vele verplichte bezoeken aan de ambassade John Lithgow tegenkwam! Die was in Amsterdam beroofd en moest een nieuw paspoort hebben. Ik kon hem persoonlijk bedanken voor zijn prachtige rol in Memphis Belle, een film die ik wel twintig keer gezien heb.
