Precies gisteren zag ik nog een bumper-sticker met daarop de kreet ‘tail draggers are real pilots‘.
Beetje overdreven, maar staartwiel-vliegen is inderdaad verdraaid lastig.
Onlangs heb ik eens een lesje-Piper Cub genomen, en het viel me niet mee. Waar ik weer erg aan moest wennen is de enorme hengst die je op baseleg en final aan de flaps moet geven, en de enorm douw-naar-voren die de stick vervolgens moet krijgen om de neus weer omlaag te zetten.
En dan nog de vele slagen die je moet maken met het trim-zwengeltje, dat zich (uiterst on-ergonomisch) op drie centimeter afstand van je linkerbil bevindt. Dat alles terwijl je opsturend voor de wind de laatste meters tot de baan afkachelt. Not for the faint-hearted, zegt de Amerikaan.
Maar beheers je eenmaal het staartwielvliegtuig, ook onder crosswind-omstandigheden, dan kun je eigenlijk méér dan mannen als Chuck Yeager, Douglas Bader en Manfred von Richthofen.
Voor WO2 waren er namelijk vrijwel geen startbánen, maar alleen vliegvélden. De piloten landden altijd dus precies met hun neus in de wind. Geholpen door de windzak (just eat the carrot) of een rokende hooibaal. In feite waren die kerels destijds dus watjes, die het zichzelf heel gemakkelijk maakten.
Tegenwoordig moeten staartwielpiloten wèl op een baan landen. Heftig corrigerend voor een gusty crosswind, met behulp van een nogal flimsy richtingsroertje, dat daar qua formaat nauwelijks op berekend is. Stuiterend op één wieltje hinkelen ze naar de eerstvolgende afslag. Terwijl de zo vernederende ground loop altijd op de loer blijft liggen.
En al wordt er tegenwoordig aanmerkelijk minder op ze geschoten, de staartwielvliegers van vandaag zijn dus eigenlijk stoerder dan Eddie Rickenbacker, Georges Guynemer en Manfred von Richthofen. En wie wil dat nou niet wezen? Eén man in elk geval wel:
Goof Bakker
