Als je het met vrouwen over het beroep van stewardess hebt, krijg je vaak een opvallend gelijkvormig verhaal te horen. Alsof alle andere vrouwen gezamenlijk een manifest hebben opgesteld voor het geval het beroep ter sprake komt.
Dat verhaal komt hier op neer: ‘Die koffiekarren door het gangpad duwen, dat gesjouw van het ene hotel naar het andere, en altijd maar vriendelijk zijn, nee, dat zou niks voor mij zijn’.
Laatst kwam er in de kroeg weer iemand met dit verhaal aan. Ik probeerde me de kantoorbaan van de spreekster voor te stellen: middagen lang vergaderen over een paar velletjes papier. De lunch, met kipkerriesalade en de bespreking van de TV van gisteravond. Dezelfde collega’s, dezelfde flauwe grappen, dezelfde onhebbelijkheden. En dan die vrijdagse kantoorborrel, waar de leuke mensen op hun horloge staan te kijken en de saaie blijven plakken. De dwang van de vijfdaagse werkweek, waardoor je overal en altijd in de rij staat. Een volkomen cyclisch leven delen met vijftien miljoen anderen.
Onlangs kwam een vriendin van me die purser is terug van een vierdaagse trip naar Zuid-Afrika. Ik vroeg hoe de reis geweest was. Nou, niet zo best. Ze hadden een beetje herrie gekregen, de crew onderling. De ene helft wilde gaan raften, en de anderen in een nationaal park iets gaan bekijken, ik ben vergeten wat.
Ze waren er niet uit gekomen. Toen waren ze maar naar zee gegaan.
Ze zegt het met een welluidend zuchtje, terwijl ze haar zongebleekte krullen schudt.
Goof Bakker
