Precies gisteren maakte ik deze foto van de laatste KLM-Jumbo. De laatste keer aan de F-Pier. Omdat ik tijdens de landing niet mocht staan spotten – it’s the law – bleef ik maar rijden. Twee handen aan het stuur.
Het toestel maakt een laatste bocht boven Haarlem. Dat gaat nog steeds reuze soepel. Je vraagt je onwillekeurig af: wat is er eigenlijk verouderd aan een Jumbo? De 737 is stukken ouder, en die vliegt nog steeds.
Wat verouderd is, zijn de vier motoren. Tegenwoordig kun je hetzelfde met twee. Twee motoren aan één vleugel, dat gaat steeds zeldzamer worden. De burgerluchtvaart wordt er weer eenvormiger op. En de luchtmacht? Die wordt alleen maar lelijker.
Omdat iedereen toch al naar huis is stop ik boven op een volkomen verlaten overpass om toch nog een foto te maken. It’s against the law. Maar ik hoef hier geen afstand te houden, want hier is niemand. Dan toch: de marechaussee stopt vlak naast me. Raampje open. Ik stap twee meter naar achteren. Ze zeggen dat ik daar weg moet gaan.
Ik maak me snel uit de voeten. It’s the law.
Goof Bakker
goofbak@planet.nl
Additional facts
Heel goed dat de crew met name de spotters bedankte. Er wordt te vaak neerbuigend gedaan over die gasten. Het is een prachtige hobby die mooie plaatjes oplevert voor iedereen.
Ik schat dat de laatste Jumbo nog niet verdwenen is. Ik denk zelfs dat hij het langer volhoudt dan de A380. Sheer numbers. Er vliegen er nog duizend? Onderdelen leveren blijft lucratief. De Dakota vliegt ook nog steeds. Die vervoert schapen, ergens tussen Patagonië en Amazonië.
Het enige toestel met een hump dat ik verder ken was de Carvair. Dat concept verdient het om nieuw leven ingeblazen te krijgen. Misschien als afscheidscadeautje bij de Brexit.
Ik vraag me af welke persoonlijke herinneringen ik aan de Jumbo heb. Heel veel goeie. De vlucht op de jump seat naar Reno met de crew van Hans Hollink en Paul Reijnen was de top.
Ook één wat mindere herinnering. In de jaren tachtig kon je vrij goedkoop met een Royal Jordanian B747-200 naar New York vliegen. Een schoolvriend die nog nooit gevlogen had ging mee. Boven de Noordzee hoorde ik een motor telkens gas terugnemen en opspoelen. “Er is iets niet goed”, zei ik tegen mijn maat. Hij dacht dat ik zat te dollen. En even later zei ik: “Er komt brandstof uit de vleugel”. Hij schudde het hoofd. Pas toen het toestel de daling naar Schiphol weer inzette drong het tot hem door dat er iets mis was. Een hele groep Amerikaanse dames ook: die begonnen te gillen. Een Arabische meneer met een indrukwekkende pet op kwam er aan wandelen. Maar zijn Engels was zo slecht dat hij niks anders kon zeggen dan: “This is an emergency”. De dames begonnen nog harder te gillen. De nacht brachten we door in Hilton Rotterdam, om de volgende dag alsnog naar NY te gaan.
