Het levert mooie Journaal-momenten op: alle Nederlanders die momenteel vanuit verre streken worden teruggevlogen naar ons veilige landje aan de zee.
Twee goede bekenden van me zetten er toch flinke kanttekeningen bij.
When the shit hit the fan zat de ene in Australië, en de andere in USA. De ene op het eerste familiebezoek in jaren. De andere op een uitgestelde huwelijksreis. Beiden namen vrijwel toch op hetzelfde moment de dure en moeilijke beslissing om terug te keren. Chapeau!
Beiden winden zich nu behoorlijk op dat er mensen gewoon op het strand bleven liggen die nu zwaar gesubsidieerd gerepatrieerd moeten worden.
Eén kanttekening plaats ik: beiden zijn professionele piloten. Wat heeft dat ermee te maken? Verre – reizen- maken is voor hen gewoner dan voor anderen. Dat heeft toch invloed. Dan kap je een trip makkelijker af.
En op wat voor reis ben je? Het vierde bezoek in twee jaar aan een Vreet-&-Zuip-Resort? Of de trip of a lifetime? Mag geen rol spelen, maar toch. Een voormalige buurvrouw van me spaarde jarenlang voor wetenschappelijke rondreis door China. Twintig boeken las ze over alle plekken die ze ging bezoeken. Ze kreeg plotseling een brief dat het feest niet door ging. Haar kennende had ze, voor de keuze gesteld, misschien wel gezegd: “Ik laat me niet afschrikken door een griepje.”
Nu niet meer denkbaar. Maar een maand geleden? Een zeer belezen en slimme vriend suggereerde nog geen maand geleden dat het eigenlijk om een gewone griep ging. Hij bagatelliseerde de zaak, zoals dat heet.
De grote vraag is: wanneer verdwijnt de plaat voor je kop en breekt de zon van het gezond verstand door?
Het antwoord: op basis van ratio en emotie heeft iedereen zijn of haar eigen moment. En elke eerstejaars psychologie kan je vertellen dat ratio en emotie een onontwarbare kluwen vormen, waar verder weinig zinnigs over te melden valt – al studeren ze daarna gewoon nog vijf jaar door.
Voor mij is belangrijk: wat dacht Goof Bakker?
Daar moet ik ook weer even een vriend hier op het vliegveld bij halen. Een groot aanhanger van doemscenario’s en conspiracy theories. Liefst elke dag een nieuwe. Hij blééf maar doorgaan over corona. Opvallend? Hadden bij mij bellen moeten gaan rinkelen?
Ik heb een enorme aversie tegen conspiracy theorieën. Altijd al gehad. Dat heeft mijn ideeën in deze kwestie beïnvloed. Ik weet het zeker. Ik heb ook heel lang geloofd dat het niet zo’n vaart zou lopen.
“Er komt een hele enge ziekte uit China hier naar toe.”
Dan zeg ik: “Jaja, en gisteren zou er nog een meteoor op Manhattan vallen.”
Goof Bakker
goofbak@planet.nl
Additional facts
Ik heb zelf nog op 15 maart een SMS in een vrienden-app geplaatst: bij al die geintjes en gebbetjes over corona moet ik denken aan The Great Dictator. In 1938 zat iedereen te schateren in de bioscoop om die gek met dat snorretje. Tien jaar later: 80 miljoen doden. Ik hoop serieus dat ik ongelijk heb.
Wilders en Baudet kunnen trots zijn op de alarmbellen die ze hebben laten rinkelen. Zonder verantwoordelijkheid, dat maakt het makkelijker. Een jaar of vijf geleden bestelde een minister voor miljoenen aan serums. Voor elke Nederlander een flaconnetje. De stapels dozen waren elke avond op de TV. En toen bleek het loos alarm. Zeer recent werd hij hiervoor nog publiekelijk aan de schandpaal genageld. Carrière geknakt.
De maatregelen: ook echt van deze tijd! Hele veestapels worden afgemaakt bij de minste verdenking. Op de TV zag ik eens een oude boer die vertelde dat hij bij mond-en-klauwzeer de snot uit alle koeienneuzen verspreidde over al zijn dieren. De helft was dan binnen een maand dood, maar met de andere helft fokte hij weer vrolijk verder. In Zweden doen ze dat nu ook met mensen, geloof ik.
Proeflezer Schellinger zegt:over conspiracy theories gesproken, wat dacht je van die zendmasten?
