U hebt het gelezen. Het is afgelopen met de Jumbo.
Ik weet niet of een ding de Nobelprijs kan krijgen. Maar zo ja, dan wil ík de Jumbojet nomineren. Wat heeft die goedmoedige dikzak veel goeds gedaan voor deze wereld! Miljoenen mensen samengebracht, en massale culturele en economische coöperatie mogelijk gemaakt.
En dan te bedenken dat Boeing serieuze twijfels had of het wel wat zou worden. Het management besteedde liever geld aan de SST, het zusje van de Concorde. Een kerosine-slurpend monster van titanium en roestvrij staal, ontworpen om een handvol superrijken supersonisch van de ene blingbling-bestemming naar de andere te slingeren. Het ding is er nooit gekomen. En de Jumbo werd een overnight sensation.
Want in feite lag de macht al lang bij de massa’s. Otto Normalverbraucher wenste te gaan vliegen. Schröder, Block en Legro gaven het snelste antwoord op deze vraag, door Mies Karrebies uit Amsterdam-Noord te gaan faciliteren. Die stapte opeens in een vliegtuig naar Torremolinos. En vloog naar haar geëmigreerde zus in Canada.
Nog een fase later stapten de verworpenen der aarde in de Jumbojet, die stormenderhand de Derde Wereld veroverde. Ze gingen aldaar met z’n vierhonderden tegelijk op bedevaart, of reisden met een mand kippen op schoot vanuit Takki Makki naar hun neef in Takki Prakki.
De Jumbo maakte van de wereld een dorp. Wie de statistieken van Max Roser* bekijkt, ziet dat er met name in het tijdperk van de Jumbo spectaculaire vooruitgang geboekt is op vrijwel alle terreinen des levens. Economie, honger, kindersterfte. Op Max’ vraag ‘are you happy with your life’ antwoorden in bijna alle landen van de wereld steeds meer mensen ‘ja’. Corona vomt – tijdelijk – een flinke wanklank in dit halleluja, maar toch.
Ik ben zo vrij om te denken dat de Jumbojet belangrijk bijgedragen aan tot het geluk van miljoenen, zo niet miljarden mensen. Nu het doek voor deze goedzak gevallen is zeg ik: de Nobelprijs voor dat ding, en snel een beetje.
Goof Bakker
