Precies vandaag, maar dan in 1958 maakte de Lockheed Orion zijn eerste vlucht. En in de lange lijst van moedige en begaafde piloten die dit toestel hebben gevlogen, valt meteen één naam op: Goof Bakker.
Dat kwam zo. Op een hobbybeurs – ik meen nog in het Aviodóme – zat ergens rond de eeuwwisseling een oudere man achter een opklaptafeltje. Voor hem stond een vijftal prachtig-gedetailleerde papieren vliegtuigmodellen. Ik sprak de man aan. Hij vertelde dat hij die juweeltjes zelf gemaakt had, en ik besloot een column over hem te schrijven.
Tijdens het gesprek vertelde de man dat hij graag zou willen gaan vliegen. Ik begreep dat hij een brevet wilde gaan halen, en meldde hem dat dat een dure grap was, en dat hij daarvoor aan de oude kant was. “Nee, ik zou wel eens willen vlìegen”, zei hij bedremmeld. Hij bleek zijn hele leven al modelvliegtuigjes te vouwen en te plakken, maar hij had nog nimmer gevlogen.
Een week nadat mijn verhaal in de NRC werd gepubliceerd kreeg ik via de krant een brief van de adjudant van een hoge marine-officier. Deze was dermate geroerd door het feit dat de oude vliegtuigvouwer nog nimmer gevlogen had, dat hij hem aanbood om mee te vliegen in een Lockheed Orion, vanaf Valkenburg. Een reuze sympathiek gebaar, zeg zelf!
Een paar weken later stond ìk rechtop in de bulkhead naar de cockpit, terwijl de Orion enorme arabesken over de Noordzee trok, van booreilanden naar olietankers en weer terug. Uren duurde de prachtige vlucht. En geloof het of niet: de piloot rechts (ik weet niet hoe dat heet bij de marine, zeg maar de first officer) bood me aan een tijdje te sturen.
De seat schoof elektrisch naar achteren, ik kon plaatsnemen, en kreeg de yoke in handen. Een klein kwartiertje liet de crew me begaan. De vlieger links gaf me koersen aan die ik moest volgen. Tot de radar operator vanuit het belendende compartiment schreeuwde dat die rookie een target gemist had. Het feest was afgelopen.
De papieren vliegtuigbouwer genoot overigens nauwelijks van de prachtige tocht; hij had al snel de kombuis achterin ontdekt, waar één van de bemanningsleden zo vriendelijk was hem de ene Blauwe Hap na de andere voor te schotelen.
Hij bleek er uiteindelijk drie verorberd te hebben. De vlucht zelf boeide hem maar matig.
Goof Bakker
Additional facts
Proeflezer Jaap Schellinger: “Dit roept mooie oude jeugdherinneringen op. Ik woonde als kind in Den Haag, waar de prachtige Neptunes, en later de wat gewonere Orions van de Marine Luchtvaartdienst van Valkenburg dagelijks laag overkwamen. Valkenburg, waar ik ooit bij de ZHVC begonnen ben met zweefvliegen. Toen waren bouwplaten erg populair, ik zie nog de DC-7 die na veel gepriegel nog jaren op mijn kamer heeft gestaan.” Mooi Jaap, de man in kwestie maakte de bouwplaten zelf op een simpele DOS-computer, en verkocht ze ook wel aan liefhebbers wereldwijd.
Proeflezer Erik vloog zèlf Orion en reageert: “Hoi Goof. Mooi verhaal. En goed dat je iets positiefs schrijft (‘moedig’, ‘begaafd’) over marinepiloten.”
Proeflezer Adri vraagt zich af of de term ‘Blauwe Hap’ in deze tijd nog wel kan…
Wilt u het volledige verhaal nog eens lezen:
https://goofbakker.nl/NRCALL/image/exibid_NRC_2002-05-25-Vliegtuigjes_vouwen.jpg
Proeflezer Erwin (nu captain B737): “Ik heb in 1996 een klein deel van mijn militaire dienstplicht voldaan op Valkenburg als plaat en metaalbewerker brevet. Ik werkte daar op de burgerafdeling en mijn chef daar heeft de commandant gebeld of ik een keer mee mocht. En een week later zat ik dus om 05.00 ‘s morgens te briefen en mocht mee op een inspectievlucht voor de politie om schepen te controleren. Aan het einde mocht ik ook ff vliegen … schat dat dat ook een kwartiertje was… op 500 ft over de Noordzee bochtjes draaien etc….. ze lachten me toen nog toe (uit). Omdat ik natuurlijk alleen de Piper Cub gewend was. Ze zeiden dat ik wel erg veel kracht moest zetten om te rollen.”
Proeflezer Coos Paulusma vloog een keer mee in een Neptune! “Ik was als zestienjarige jarige lid van de Jeugd Luchtvaart Brigade, zie https://jlbnl.nl/. Dat was een semi-militaire club onder de vlag van de KNVvL. We droegen verouderde luchtmachtuniformen en baretten. Onze vaste wekelijkse bijeenkomsten op zaterdagmiddag vonden plaats in de briefingroom van vliegveld Ypenburg.
We leerden daar exerceren, vliegtuigherkenning en we konden daar ons theoriebrevet halen.
Onze jaarlijkse zomerkampen vonden plaats op militaire vliegvelden. Ik herinner me Deelen en Gilze-Rijen. Er waren jaarlijks uitwisselingsprogramma’s met buitenlandse cadetten.
Tussendoor werden er allerlei excursies geregeld naar luchtvaart gerelateerde organisaties en activiteiten, de TH-Delft, KLM-onderhoud, Marinevliegkamp Valkenburg, Luchtmachtbasis Soesterberg. Zo heb ik een lezing van John Glenn bijgewoond, waarin hij vertelde over zijn ervaring als eerste NASA-astronaut, die rond de aarde vloog. En in dat kader was het mogelijk om bij de RLS, KLu en de MLD mee te vliegen, en we konden – indien niet gereserveerd – linktrainer cursus krijgen op Ypenburg. Mijn luchtdoop was in 1964 in een Saab Safir van de RLS. Voor een opleiding in de luchtvaart was ik ongeschikt omdat ik brildragend was.” Prachtig Coos, vooral dat van John Glenn. Ik was zelf lid van LOC, een afsplitsing.
