Dat de Sovjet-Unie met unieke ontwerpen kwam in zijn hoogtijdagen is bekend. Zo ook met het Ekranoplan. Dit waren laag vliegende toestellen die langzame vrachtschepen moesten vervangen.
Doel van het Ekranoplan
Met de ontwikkelingen in het Ekranoplan-project wilde de Sovjet-Unie een manier vinden om met een ontzettend snelle vaart troepen en vracht van A naar B brengen. Daarom ontwikkelde ze een combinatie van een vliegtuig en een schip, de Lun-class. Het had kleine vleugels en zou gebruik maken van het grond effect. Dit effect treed op als de neerwaartste lucht van de vleugel botst met de grond. Dit levert extra lift op. Hierdoor kon een Ekronaplan zonder waterweerstand zich manoeuvreren. Het kon hierdoor snelheden bereiken van 550 km/h. Dit mede omdat de Lun-class werd aangedreven door acht straalmotoren die elk 127 kN aan kracht leverden. Het was bewapend met zes raketwerpers en vier machinegeweren.
Bekijk hier beelden van de Lun-class in actie (Artikel gaat verder onder video);
Veel nadelen
Op papier dus een gevaarlijk oorlogswapen. Maar de nadelen stapelden zich bij nader inzien op. De Lun-class kon alleen opereren op water met golven die lager waren dan anderhalve meter. De open zee op was dus geen optie. Daarnaast waren bochten maken nagenoeg onmogelijk en was veel ruimte benodigd om hoge snelheden te bereiken.
Naast deze operationele moeilijkheden had het toestel ook de kampen met financiële problemen. De Sovjet-Unie steunde het project in het begin nog ruim, maar het geduld raakte op en daarmee de geldkraan ook. Er werd uiteindelijk slechts één Lun-class Ekranoplan gebouwd. Deze is tot op de dag van vandaag nog te bewonderen in Kaspiysk, Rusland.
