Behoorlijk moe stonden we in de hal van ons hotel in Sydney, na aankomst van een lange vlucht met de 747. Nadat ik de sleutel had ontvangen wilde ik zo snel mogelijk naar mijn kamer. Net toen ik de lift in wilde stappen werd ik ingehaald door de copiloot, die een zekere reputatie had..
‘Vanavond vanaf 6.00 uur is er een crewborrel op mijn kamer’, zei hij. ‘Kom je ook?’
‘Oké, bedankt, als ik niet te moe ben zie je me wel!’
Ruimschoots voor die tijd was ik wakker. Even na zessen ging ik met mijn flesje wijn op weg naar de kamer van de copiloot. Toen ik zijn kamer naderde, vond ik het vreemd dat ik geen geluid hoorde. De deur stond ook al niet open.
Nou ja, misschien was ik de eerste, dus klopte ik aan. De deur vloog onmiddellijk open en de copiloot, een badhanddoek nonchalant om de lendenen geknoopt, maakte een zwierige zwaai met zijn arm en ging een pas opzij om mij door te laten.
‘Eh, sorry… Ik heb me zeker in de tijd vergist’, reageerde ik en wilde me omdraaien.
‘Wacht’, riep hij met een olijke blik in zijn ogen. ‘Ik heb maar één bal, wil je hem zien?’
Ik schoot in de lach. Het riep bij mij associaties op aan kermisattracties zoals de vrouw met de baard, of het kind met de twee hoofden.
‘Nee, dank je’, weerde ik af. ‘Is die crewborrel eigenlijk wel bij jou op de kamer?’, vroeg ik hem.
‘Op de kamer van de captain om 7.00 uur. Wil je écht mijn bal niet zien?’
‘Ga jij je nou maar aankleden! Ik zie je daar straks wel!’
De hele verdere reis spraken we niet meer over het voorval. Op Schiphol kwam hij afscheid van me nemen.
‘Toch jammer dat je mijn bal niet wilde zien’, zei hij. ‘Je hebt wat gemist hoor, maar misschien wil je hem wél op onze volgende reis zien?’
Ondanks mijn reserves, moest ik lachen om het doorzettingsvermogen van de copiloot.
‘Als je me niet gelooft…er is zelfs een limerick op mijn bal gemaakt!’
‘O ja? Die ken ik niet?’
Hij citeerde:
“There was a young man from Devizes
Who had balls of different sizes.
One ball was small
Almost no ball at all,
But the other was big and won prizes.”
De copiloot gaf me een knipoog en liep door de automatische schuifdeuren het Bemanningencentrum uit. Hij stapte in zijn auto en reed weg; zijn eenzame bal moest hij ongezien weer mee naar huis nemen.
.jpg){kind=link}