Precies vandaag, maar dan in 1949, maakte een Boeing B-50 van de Amerikaanse luchtmacht de eerste non-stop vlucht rond de wereld. Onderweg werd het toestel vier keer bijgetankt in de lucht. Een techniek die toen splinternieuw was.
De B-50 is een iets verder ontwikkelde B-29, u weet wel, die van Hiroshima en Nagasaki. De vlucht had dan ook zeker een militair doel. De beroemde generaal Curtis Lemay begroette de crew met een speech, vier dagen na de start. Hij meldde dat de vlucht bewees dat de USAF nu in staat was te vliegen naar “any place in the world that required the atomic bomb”.
Required ! Hoe vind je die?
De wereldvrede zou at gunpoint worden gehandhaafd, was het idee. We doen daar in Nederland wat schamper over, maar we kijken zo langzamerhand wel terug op bijna tachtig jaar Pax Americana. Afgezien van wat gerommel in Venezuela en Jemen is het één grote Tupperware-party, wereldwijd. Al denkt bijna iedereen in Nederland (en daarin enthousiast bevestigd door NPO) dat de wereld in brand staat als nooit tevoren, en het één groot bloedbad is. Zal ook de natuurlijke somberheid van ons Hollanders wel zijn, ingegeven door twintig eeuwen van hogerhand verkondigde erfzonde.
Bij de recordvlucht waren drie volledige crews aan boord, die allemaal het Distinguished Flying Cross kregen. Beetje teleurstellend voor al die honderden luchtmachtmannen die vijf jaar eerder door een regen van lood naar hartje Duitsland of Japan moesten vliegen, en daarvoor eenzelfde lintje kregen. Laat staan de duizenden jongens die halverwege te pletter sloegen, en überhaupt nooit een medaille kregen.
Op één tank brandstof lukte het de Rutan Voyager pas in 1986, die trip rond de wereld. Ik vraag me trouwens altijd af wat het criterium is? Tussen de keerkringen? Ter hoogte van Lapland of Groenland ben je in een paar uurtjes weer thuis. Weet iemand dat?
Goof Bakker
