Precies vandaag, maar dan gisteren, maakte ik mijn eerste solovlucht sinds anderhalf jaar aan de hang glider.
Instructeur Spinner vond het verstandig eerst een duovlucht te maken, voor ik weer alleen kon. De vlucht ging erg goed, al zeg ik het zelf, mede dankzij een groot aantal geheugensteuntjes die ik lang geleden in mijn iPhone had gebrabbeld, en die kort van tevoren mooi kon afluisteren. Your tow was great, couldn’t have done it better myself. Jawel! Dank u.
Niet dat de eerste solostart meteen goed ging. Kort na de take off brak de weak-link, een miniscuul draadje van pakweg twee millimeter doorsnee, dat precies 120 pond trekkracht aan. Het moet er voor zorgen dat de hang glider en het sleepvliegtuig separeren als er te grote kracht op de kabel komt. Ik was net twintig meter hoog toen het sleepvliegtuig een rare zwieper maakte, plots verlost van zijn zware lading. Het kost een fractie van een seconde voor je weet wat er aan de hand is. Dan: als de donder snelheid aantrekken, en meteen weer landen.
De tweede start ging alles goed, en ik maakte een prachtige avondvlucht. In het westen schemerde de Golf van Mexico, rechts begonnen al de lichtjes van Disneyland aarzelend te twinkelen. De hete aarde hijgde nog overal warmte, dus de daling was extreem gering en ik pakte zelfs hier en daar – piep-piep-piep – nog wat late lift.
Een zachte landing, en dan een biertje met Don Pratt, een retired engineer die nog aan de Space Shuttle en de Piperjet gewerkt heeft. Op de grond waren er opeens taco’s, genoten te midden van een twintigtal andere deltavliegers uit de hele wereld. Zelfs een Mongool. Jawel, Goof is op Vakantie.
En: aanrader, dat deltavliegen. Als u er meer over wilt weten: goofbak@planet.nl
Goof Bakker
Lees meer in Piloot&Vliegtuig, op www.goofbakker.nl, kitt.deploid.io, en binnenkort ook weer een artikel in NRC over de Twin Mustang.
