Je hebt je uiterste best gedaan in de kroeg en je succes wordt beloond. Een beeldschone vrouw besluit met je mee naar huis te gaan. In het strijklicht van een paar kaarsen op je dressoir doet ze een striptease voor je. De blouse open, één voor één de knoopjes. Ze reikt op haar rug en de bh valt.
Helaas: vierkante tepels!
Propellervliegtuigen zag je vroeger (toen alles beter was) afgebeeld met de prachtige full prop circles. Big silver disks. De bekroning van de goddelijke vormen van de F4U Corsair, de Focke Wulf-190 of de Grumman Tigercat. Paragraph
Prop disks, de essentie van de schoonheid van het propellervliegtuig! De bekroning, de apotheose.
Weg, foetsie, verdwenen. Sinds foto en film digitaal zijn de Prachtig Zilveren Schijven verworden tot rare zwarte sikkels, wapperende luxaflexen, en – de ergste – langzaam terugdraaiende propellerbladen tijdens de spectaculairste low pass van het jaar. Zelfs in officiële docu’s van National Geographic.
Open het onderwerp in de kroeg en je krijgt een technisch verhaal: ‘Ja dat komt door de sluitertijd en de interferentie van de blablabla.” De idioten gaan je uitleggen hoe het komt! Alsof dat me ene bal interesseert.
Ik zeg alleen: pure achteruitgang. Wel 50.000 foto’s vliegtuigfoto’s en -filmpjes proppen we tegenwoordig op één USB-stickje. Dat wel. Maar allemaal even kut.
Ik bedoel: vierkante tepels.
Goof Bakker
