Precies vandaag, maar dan in 2012, sprak ik een paar uur lang met Stephen van Dijck.
Gewoon, omdat het een bijzondere vent is, en ik zijn levensverhaal eens wilde horen. Heb er toen een filmpje van gemaakt.
Steve is van Nederlandse komaf, maar geboren in Nieuw-Zeeland. Hij was daar in zijn jeugd, en later in Nederland, rugbyspeler, en dat zie en merk je aan alles. Op zijn negentiende besloot hij naar Nederland te gaan om F-16-vlieger te worden. Dat werd hij. Een jaar of vijftien later sprong hij over naar de top van die àndere NL-aperots: Captain B747 KLM. In zijn fifties werd nog eens hij vader. Fascinerende vent, maar bepaald niet de makkelijkste.
Een anekdote. Een jaar of vijf geleden haalde ik onze Yak-52 op, die voor maintenance was geweest bij Wings over Holland. Stephen was daar met de Thunderyaks, en liep door de hangar onderweg voor een voorbespreking in de briefingroom.
Precies op dat moment, op geen acht meter afstand en gericht op de open hangar startte ik de motor. Hierdoor blies die zodoende pal in de geopende hangar. Stof, zand en gruis vlogen de hangar binnen over de gestalde vliegtuigen, maar overdekten ook Steve van Dijck…
Hij klom op de vleugel naast mijn cockpit. Very pissed off. Ik kreeg een military style uitbrander die ik niet snel zal vergeten. Dat dit wel de stupidest thing wat hij ooit had meegemaakt, was de essentie, en daar moest ik hem gelijk geven. Hij gebruikte termen die je wel eens in een film hoort bij dit soort situaties. Zijn verhaal was: een Yak weegt 1315 kilo vol beladen, maar heeft een geniale handgreep onder de staart waarmee je ‘m zelfs in je eentje om z’n as kunt laten draaien. Die gebruik je om voor de start een goeie positie in te nemen.
Maar u begrijpt: hij zei het heel anders.
Nog onder het stof en gruis beende Steve, inmiddels aan de late kant, richting het zaaltje waar de vijf andere Thunderyakkers zaten te wachten om hun trainingsvlucht van die middag door te nemen. Aan zijn heftige tred zag ik dat de storm nog niet was gaan liggen.
Een dag later belde ik – nog lichtjes van mijn stuk – naar collega-yakker Marcel Lindenberg om te vragen of Steve iets gezegd had over mijn onprofessionele vertrek.
‘Nee, niks” , zei die, ‘helemaal niks’.
Goof Bakker
