Precies vandaag, maar dan afgelopen vrijdag waren we met de O-2 van de Stichting Postbellum te gast tijdens de Luchtmachtdagen op Vliegveld Volkel. De ster van de show was de C-17 Globemaster, wat mij betreft.
Ik herinner me een vurig pleidooi van de C-17-PR-man in Long Beach, Californië, waar ik in 2010 tijdens een media-trip een bezoek bracht.
‘De fabriek gaat sluiten’, vertelde hij in zijn welkomstpraatje, ‘omdat er maar geen internationale orders komen’. Hij zei er nog net niet achteraan: ‘Tenzij jullie thuis een leuk stukje over ons schrijven in jullie kranten en tijdschriften, zodat we alsnog een paar C-17’s kunnen verkopen. Anders moeten mijn collega’s en ik helaas hier om de hoek in Malibu strandstoelen gaan verhuren’.
Bijna tien jaar later laat diezelfde C-17 op Volkel zien dat-ie goed is. Erg goed zelfs. We zien griezelig hoge angles of attack in de take off. En het toestel taxiet onwaarschijnlijk krappe rondjes op de parkeerplaats vlak voor de crew-area.
Daarbij keert hij geregeld zijn kont met geopende laaddeur in de richting van de verzameldepatat & ijsco’s etende jet-jockeys van de Red Arrows, Patrouille de France, Typhoons, Hunters, Viggens en Gripens.
Alsof hij wil zeggen: you wannabe Tom Cruises, my ass.
Goof Bakker
