Precies vandaag vertrek ik naar Toulouse, om de finale van Fly Your Ideas bij te gaan wonen.
Minder bekend dan het Songfestival, en toch zijn er overeenkomsten: verschillende teams gaan strijden om een prijs van 45.000 euro voor het beste idee op luchtvaartgebied, uitgeloofd door Airbus.
In voorrondes zijn al flink wat deelnemers afgevallen; en de zeven finalisten gaan hun idee morgen presenteren.
Vier jaar geleden was ik er ook bij. Toen was het feestje in Hamburg. Ik moet zeggen dat ik de ideeën toen wat grappiger en meer ‘outside the box’ vind dan die van dit jaar.
In volgorde, en op z’n janboerenfluitjes: de Italianen komen met een vliegtuigstoel voor gehandicapten, de Nederlanders (TU Delft) maken alle functies rond de pax-stoel draadloos, de Engelsen gaan vanuit een satelliet visvangst in de gaten houden, de Argentijnen doen iets dergelijks met koeien, en nog een Engels team gaat de zonnepanelen van satellieten vervangen door iets beters. De Schotten gaan de koeling van elektromotoren heel anders aanpakken, en de Duitsers gaan de menselijke inspecteur van klinknagels vervangen door een robot.
Opvallend is het grote aantal Aziaten in de verschillende teams. De technische bollebozen zitten daar, dat weten we inmiddels. En – anders dan sommige mensen in onze cultuur – hebben ze een onvoorwaardelijk geloof in het menselijk vernuft om een betere toekomst te realiseren voor de aarde en haar bewoners.
Als sympathisant van deze visie ga ik u de komende dagen melden hoe het allemaal gaat daar!
Goof Bakker
PS1: kijk op https://www.airbus-fyi.com/whatsup/ als u de zeven ideeën wat beter wilt leren kennen.
PS2: vier jaar geleden schreef ik het volgende over de wedstrijd van toen.
Vlieg je ideeën!
In de bus zit ik naast een Amerikaanse, die als PR-medewerkster verbonden in aan de Universiteit van Tokio. Ze is voor het eerst in Europa. Ik probeer door háár ogen te kijken naar de smetteloze Airbusfabrieken hier in Hamburg Finkenwerder, die er zijn mooi liggen te wezen op deze heerlijke lentedag. Geen smetje, geen los papiertje, geen lukraak geparkeerde auto. In rustig tempo worden complete A320-rompen en A380-staarten over het terrein gereden, terwijl medewerkers op fietsen gedisciplineerd wachten. Al haar ideeën over dat goed-georganiseerde Duitsland moeten wel volledig bevestigd worden.
We zijn in Hamburg met een bont gezelschap van wetenschappers en journalisten. Airbus houdt z’n tweejaarlijkse ‘Fly your ideas’. Een wedstrijd tussen teams van universiteiten wereldwijd. Doel: ideeën opdoen van jongere generaties. Maar ook: de luchtvaarttechnologie weer sexy maken voor jonge mensen. Want The best and the brightest hakken tegenwoordig hun been af voor een baan bij Google, of Youtube.
En zelfs studenten luchtvaarttechniek laten zich in lease-Audi’s hijsen bij banken en verzekeraars, heb ik wel eens begrepen. Airbus wil die toekomstige slimmerds binnenhalen, voor de broodnodige innovatie, het thema van de hele operatie. Trouwens, de auto’s die je hier ziet staan liegen er ook niet om; het gaat duidelijk best lekker met Airbus. Een gegeven dat ook in de diverse presentaties keer op keer trots naar voren gebracht wordt.
Enfin, voor dit soort economische overwegingen zijn we niet gekomen. Wel voor kennismaking met de teams. In een Bierstube in het Hamburgse havenkwartier worden we voorgesteld aan de deelnemende jongens en meiden.
Ik heb natuurlijk speciale aandacht voor het TU-Delft-team, onder leiding van TU-student Sathiskumar Ponnusami. Zij willen – onder het thema good vibrations– een huid van composietmateriaal over de vleugel van een vliegtuig spannen, die via piëzo-elektriciteit energie overdraagt aan het boordsysteem. Ik zeg het maar op zijn janboerenfluitjes, en als u het beter wilt weten dan Google maar wat.
Het zijn allemaal jongens van duidelijk één genetische afkomst, als ik zo vrij mag zijn, die het project wereldwijd digitaal hebben opgestart en voltooid, en die mekaar pas hier in Hamburg voor het eerst ontmoet hebben. Als ik de jury was zou ik alleen al voor dat fenomeen een flink aantal punten extra geven.
Heel bijzonder is ook het team van de Universiteit Londen, dat de weinig-Engelse naam ‘Bolleboos’ draagt. Reden is dat een Nederlandse er deel van uit maakt: Evelien van Bokhorst uit Emmen. Ik schuif meteen naast haar, aan tafel en krijg uitleg over hun idee: via spoelen in het wegdek van taxibanen kan inductief energie op het vliegtuig worden overgedragen. Grapshalve stel ik dat het idee misschien goed te slijten zou zijn aan Boeing, omdat hun all electric B787 constant extra behoefte heeft aan elektriciteit. Overigens wel de realiteit: Airbus benadrukt meermaals dat alle ideeën eigendom blijven van de bedenkers.
Hoe dan ook, een heel slim systeem, deze inductie-spoorweg. Voor zover ik dat kan beoordelen. Maar wie ben ik? Zeker geen Evelien van Bokhorst, die op de TU-Delft maar liefst drie studierichtingen volgde, en haar promotieonderzoek aan de University of London doet, op basis van een onderzoek naar de grenslaag van zwaluwvleugels. Kijken naar de natuur is trouwens tegenwoordig een factor van belang, merk ik wel van allerlei kanten hier bij Airbus. ‘Meer dan 3,8 miljard jaar research and development is niet te verbeteren’ hoor ik iemand zeggen. Geen kwetsing van andersdenkenden beoogd, natuurlijk.
In spannende afwachting van de presentaties, en het uitroepen van de winnaar gaan we de bus weer in, terug naar het hotel. We rijden langs de heerlijke Elbchaussee waar de huizen van de superrijken van honderd jaar geleden uitkijken over de prachtig-slingerende rivier de Elbe. Ik mijmer wat het heerlijk moet zijn om in zo’n villa te wonen, en vanuit een studeerkamer op de bovenverdieping uit te kijken over dat immense Airbus-terrein aan de overkant, waar dag in dag uit de A320’s en de A380’s zich verheffen van de drieduizend meter lange startbaan, voor hun eerste vlucht naar alle landen van de wereld.
Goof Bakker
